Qasım Ənvar: Mey və meyxana
گرم از طالع فرخ رخ جانان شود دیدهز عکس رنگ آن رخسار عین جان شود دیده
Qəzəl 590بجانان زنده ام، الحمدللهز مستی مرده ام، الحمدلله
Qəzəl 592بیا ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانهنمی دانم چه می گویم، که عقلم گشت دیوانه
Qəzəl 594مرآت دل شکستی، ای گنج جاودانهجان را وحید کردی آخر بهر بهانه
Qəzəl 595می کشد آن حبیب فرزانهچشم را سرمه، زلف را شانه
Qəzəl 602هر لحظه مرا میرسد انوار تجلیبا نور تجلی چه زند معجز عیسی؟
Qəzəl 603به جان تو، که خمارم به غایت، ای چلبیبریز باده حمرا به شیشه حلبی
Qəzəl 605با یاد خدا باش به هر جای که هستیبی یار نگویم به تو هشیار، که مستی
Qəzəl 606چو با تست مقصود، هرجا که هستیگرش باز دانی ز هجران برستی
Qəzəl 615جان نوروز و جان صد عیدیعیدی عاشقان بده، عیدی
Qəzəl 616ای آفتاب روی ترا ماه مشتریجانش مباد، هرکه کند از تو دل بری
Qəzəl 621روی دل را بسوی جان داریوین حکایت ز جهان نهان داری
Qəzəl 622حکایتی دو سه دارم، به شرط دستوریز حد گذشت به غایت زمان مهجوری
Qəzəl 623ز حد گذشت حکایت ز قصه دوریبه شرح راست نیاید حدیث مهجوری
Qəzəl 624شب عیدست و ما عاشق، چه گویم قصه دوری؟به صد دفتر نشاید داد شرح درد مهجوری
Qəzəl 625من قبله بدل کردم، تا کی بود این کوری؟جویای لقا گشتم، تا چند ز مهجوری؟
Qəzəl 626میسرت نشود عاشقی و مستوریبوصل راه نیابی، بوصف مغروری
Qəzəl 627نه مست جام خدایی، نه مرد مستورینه مخبری و نه مستخبری، عجب کوری!
Qəzəl 630تو همچو عقل شریفی و همچو روح عزیزی«فداک عقلی و روحی » ندانمت که چه چیزی؟
Qəzəl 631تا سر الهی ز ملاهی نشناسینسناس ندانی بحقیقت ز اناسی
Qəzəl 632من عشقم و عشق من چه پرسی؟جانم همگی، ز تن چه پرسی؟
Qəzəl 633دلا، ز باده و خُمخانهٔ که میپرسی؟ز چشم و غمزهٔ مستانهٔ که میپرسی؟
Qəzəl 640گر شمس منیر آمدی، ار بدر تمامییک جرعه تصدق طلب از ساقی جامی
Qəzəl 647ای خواجه، جمالست و جهانست و جوانیمی نوش می ناب بگل بانگ اغانی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.