Saib Təbrizi: Mey və meyxana
فلک ز لنگر من باوقار می گرددزمین ز سایه من بیقرار می گردد
Qəzəl 3695اگر بهانه طفلان تمام می گرددبه بوسه هم لب لعل تو رام می گردد
Qəzəl 3696ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردداگر بخیل به مستی کریم می گردد
Qəzəl 3702دل رمیده ملول از سفر نمیگرددفتاد هرکه به این راه برنمیگردد
Qəzəl 3708Bizim bu ağzımızı ol dodağı lalə tutar,Necə ki, ağzını məstin fəqət piyalə tutar.
Qəzəl 3714نظاره لب میگون خمار می آردگل عذار بتان خار خار می آرد
Qəzəl 3717نشاط عالم فانی ملال میآردچو لاله دل سیهی رنگ آل میآرد
Qəzəl 372O güləndam ki, onun çəkmişəm hər gün əzabın,Olmaram razı çəkə özgələr indi gülabın.
Qəzəl 3741درین محیط چو غواص هرکه ته داردچو موج به که سر رشته را نگه دارد
Qəzəl 3745Sübh çağı mey kuzədə dalğalanıb gəldi dilə,Sanki bülbüldü, səhər vaxtı qoşur nəğmə gülə.
Qəzəl 3747Bəxti vardır o kəsin, dünyada ancaq qəmi var,Dalıb öz aləminə, öz kədəri, matəmi var.
Qəzəl 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را
Qəzəl 3758بیاض گردن او دست من ز کار بردبیاض خوش قلم از دست اختیار برد
Qəzəl 3762Üzündəki ol niqab hüsnünə verməz zərər,Günəş səni görəndə puçur-puçur tər tökər.
Qəzəl 3763مرا به زخم زبان روزگار میگذردمدار آبله من به خار میگذرد
Qəzəl 3764Hər səhər məstlik edər, yarım olar sonra xumar,Yaxşı, ya pis ola, axır keçəcəkdir rüzgar.
Qəzəl 3771حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟شمار موجه دریا که می تواند کرد؟
Qəzəl 3774دمید صبح، هوای شراب باید کردسری برون ز گریبان خواب باید کرد
Qəzəl 3802چو تیغ او به جبین چین جوهر اندازدبه نیم چشم زدن قحطی سر اندازد
Qəzəl 3813به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزداگر ستاره بود آفتاب برخیزد
Qəzəl 3814نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد
Qəzəl 3825ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزدگل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد
Qəzəl 3829فغان ز سینه آسوده محشر انگیزدگرستن از جگر گرم، کوثر انگیزد
Qəzəl 3842زچهره ات عرق شرم چشم حیران شدخط از لب تو سیه مست آب حیوان شد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.