Əliağa Kürçaylı: Sovet dövrü
Bir zamanlar vardı ki,Mərd idin, insan idin.
Yol uzundur... Görünməyir nə əvvəli, nə sonuYol uzundur... Görünməyir nə əvvəli, nə sonu,Lakin başa vurmalıyam mən onu!
Mənim atamHələ gəncliyindən alnı qırışdı,Saçını ağarmış tellər bəzərdi.
Vətən ətriHərdən mənə elə gəlirEldən uzaqdayam mən,
LövhəSəmada dövrələnirkənbuludların düzümü,
Dəniz sakit olandaDəniz sakit olandaSahilə gəldi uşaq.
Qar yağırGülür insanların üzü, ürəyi –Bakıya qar yağır.
Mən sənə demirəm, aylı gecələrBalaş Azəroğluya*Mən sənə demirəm, aylı gecələr
Qonşu kupedəki cavan almanlaQonşu kupedəki cavan almanlaDurmuşam vaqonun dəhlizində mən.
Bilmirəm işin nə, sənətin nədirBilmirəm işin nə, sənətin nədir,Bilmirəm peşəni, bilmirəm; ancaq
Bilirsən həyat nədir?Bilirsən həyat nədir?Həyat – məhək daşıdır!
Günəşin səsiBiri haray salar,Elə sanar ki,
Sabir bağındaPayız yarpaq tökür dalbadal üstə,Ayağı altına çiçək səpir yaz,
Onun şəkliÇəkir onun şəklinidünyanın rəssamları,
PayızDemə ki, yarpaqlar döndü xəzələ,Demə gül-çiçəklər tamam yanıbdır, –
Birinci günŞalvarı dizədək, köynəyi dümağ,Çantası toxunur dabanlarına.
Bir qəzet parçasına bükülübdür naharımBir qəzet parçasına bükülübdür naharım,Çörək, arasında yağ...
Gözlər və sözlərSən baxa bilmirsən mənim üzümə,Sən baxa bilmirsən mənim gözümə.
Açın qapıları, açın taybatayAçın qapıları, açın taybatay,Buraxın otağa gələn səhəri.
Yenə gəldim QarabağaYenə gəldim Qarabağa,Dağı mənim, düzü mənim,
Əl eləyir uzaqlarƏl eləyir uzaqlar,Görmədiyim torpaqlar.
Yolda açdım səhəriYolda açdım səhəri,Üfüq üzümə güldü.
Göy dənizdə söndü fanarGöy dənizdə söndü fanar,Söndü yenə yanmaq üçün.
Nifrət və məhəbbətHeyranam qəlbinə insanların mən,Orda nifrət də var, məhəbbət də var.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.