Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gecədən xeyli keçmişHələ qurtarmamış mübahisəmiz.
Dilənçi və tacirNəql edirlər ki, şəhri-NişaburƏhdi-sabiqdə oldu çox məmur.
Şərəfnamə, fəsil 20Dur, saqi, o güzgü camı ver yenə,Əlimdə tutum bir qədəh yerinə!
Ərəbcə şeir 1Rübab inlədi, sordum: nədir bu ahü fəğan?Sənin də bağrına hicran qəmi salıb dövran?
Qəsidə 14Zəmanin həftəsinə uyma kim, yetər zərəri,Xəzinə zənn eləmə əjdahayi-həftəsəri
Qəsidə 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Qəsidə 66Haqq yaratmamış, sanki səni torpaqdan, sudan,Fəzilətdə, ağılda mükəmməl bir adamsan,
Qəsidə 3این حریم کیست کز جوش ملایک روزبارنیست در وی پرتو خورشید را راه گذار
Ləali-mənzumə, fəsil 50سحّ طرفی الدّموع حتی تخلیو فوادی من الجوی لا یسلی
Cami-Cəm, fəsil 119Kəssə əlaqəni bədən ilə can,Xaric ola bilməz can iki haldan.
Şeir 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Neftin qüdrətiGəl ey dost, Xəzərin cəlalına baxBuruqlar dayanmış ehramlar kimi.
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 2بدان که نفس طبیعی عبارت از قوّتی است که اجزای جسم را نگذارد تا از یکدیگر متلاشی شود، و نفس طبیعی را دو خدمتکار است که یکی را خِفَّت گویند و دیگری را ثقل. و خفت عبارت از قوتی باشد که مایل محیط بود و ثقل بر عکس او.و نفس نباتی عبارت از قوتی باشد که جسم را در طول و عرض و عمق بکشد و بزرگ گرداند و نفس طبیعی خادم نفس نباتی باشد و نفس نباتی را به غیر از او هشت خادم دیگر باشد چون: جاذبه و ماسکه و هاضمه و ممیزه و دافعه و مصوره و مولده و منمیه.
Tıq-tıq xanımGəlin, sözə uşaqlar,söyləyim bir hekayət:
Həsrətli qarıKürdüstan dağları döşündə bir yol,Bir yol ki, upuzun, bir yol ki, qıvrıq,
Qitə 77دیشب دو نفر از رفقا آمده بودنددر محضر من ساخته بر ماحضر از من
Zövci-axərİsfəhanda bir pinəduz var idi,Ata, baba zəif sənətkar idi.
İnsanın xilqəti, həqiqi və məcazi eşq haqqındaÜmməhatə oluban səbeyi-rəxşan şövhər,Çəkdilər rənclər iycadım üçün həft pədər.
Şərəfnamə, fəsil 30Muğlar çırağını, saqi, durmadanMənə ver, qəlbimdən qoparma fəğan!
Qəsidə 79گردون نقاب صبح به عمدا برافکندراز دل زمانه به صحرا برافکند
Qəsidə 23Əhsən, hər bir vaxt zülfünün rayihəsilə zövqüm xoş olur,dimağım təzələnir,
Qəsidə 126هرکه دائم با نگار خویشتن باشد به همدلش ناویزد به درد و جانش ناویزد به غم
Qəsidə 11مژده ای دل هان که ما را مژده جان آمدهستوز نسیم صبح بوی زلف جانان آمدهست
Qəsidə 5نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار
Ləali-mənzumə, fəsil 54پیچم بخود چو مار در این تنگنای تاردردا که شد طلسم من این آتشین حصار
Cami-Cəm, fəsil 120Əgər müridsənsə, sən çıxma yoldan,Əgər yağısansa, gen dur hüzurdan.
Qəsidə 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
MacəraYaxşı yadımdadır on beş il əzəl,Özgə qundağına layla çaldığın.
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 4بدان که هرچه عدم او ضروری بود او را ممتنع الوجود خوانند و هر چه وجود او ضروری بود او را واجب الوجود گویند و هر چه وجود و عدم او هیچ کدام ضروری نبود او را ممکن الوجود خوانند. اکنون بدان که هر چه موجود است یا واجب الوجود است یا ممکن الوجود، بجهت آنکه موجود دروجود خود به غیری محتاج هست یا نیست.اگر در وجود خود به غیری محتاج نیست، آن را واجب الوجود خوانند چنانکه حق سبحانه و تعالی، و اگر در وجود خود محتاج است به غیری، او را ممکن الوجود خوانند و اینجا اثبات واجب الوجود ظاهر شد چرا که ممکنات موجودند و وجود ممکنات البته از غیری باشد و آن غیر هر آینه منتهی شود به واجب الوجود. و دیگر آنکه تا واجب الوجود نباشد ممکن الوجود را ممکن نتوان گفت، یعنی تا اول محتاجٌ الیه نباشد نتوان گفت که فلان چیز محتاج است به فلان چیز، پس واجب الوجود ثابت شد و ممکن الوجود در بقای وجود اگر محتاج نباشد به غیری، آن را جوهر گویند و اگر باشد آن را عرض خوانند و بدان که بقای وجود غیر وجود است؛ بجهت آنکه دو کس را میبینیم یکی تا ده سال بیش نمیماند و یکی تا صد سال میماند و هر دو در وجود شریکند، بجهت آنکه در حال حیات هر دو بر هر دو صادق است که موجودند؛ اما بقای وجود این صد سال است و بقای وجود آن دیگر ده سال. پس معلوم شد که بقای وجود غیر وجود است. پس ممکنات یا جوهر باشند یا عرض.
Zalım padşah və əkinçiO gündən ki, insan oğluBu dünyaya ayaq basmış.