Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Məhəbbətim daşa dəydi,Könlümün çırağı söndü.
Haray-harayYa ilahim, sən olasan ayarım, haray - haray,Yar yanında çünki yoxdur ayarım haray - haray,
Bülbül mənim əfqanıma qatlanmadı uçduBülbül mənim əfqanıma qatlanmadı uçdu,Yanm gecə qönçə yuxudan durdu və köçdü.
Bildir cümələrdə dükan açmazdı cəmaətBildİr cümələrdə dükan açmazdı cemaət,Səd şükür, bu il qaldınlıbdır belə bidot.
DağlarMən gedirəm, halallaşaq, ayrılaq,Görmüşəm sizlərdə vəfanı, dağlar!
Meydan mənimdirMəndən salam olsun əcəm oğluna,Meydana girəndə meydan mənimdir.
Niyə döndüBir dön bəri, ərzimi al,Üzün məndən niyə döndü?
Təcnis: Adəm ata üçün fərman enəndəAdəm ata üçün fərman enəndə,Yetmiş iki millət söylər aman hey,
QardaşımSən təki bir dərdə məndə düşmüşəm,Qoyma acıqlansın ana, qardaşım,
Pərakəndə şeir 148قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی استکه عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است
Rübai 279Xaqani, bu bəla yurdunu at, get,Bu qəm ocağını söndürüb, şad get.
Qəzəl 385Mənə, ey sayə, qəm dəştində daim həmdəm oldun sən,Nə ah çəkdin bu müddətdə, nə çeşmi-pürnəm oldun sən
Cami-Cəm, fəsil 47Ey şəkər parçası, sən ey gözəl ay!Eyləmə dinini işvə ilə zay.
Tapuna irişen dîvâna döndiTapuna irişen dîvâna döndiSeni kâfir görüp îmâna döndi
Qəzəl 527گفت حق: «کل من علیها فان »بفنا راضیم برغبت جان
Qəzəl 174خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گلبه رخ گل گل به لب مل مل به قد چون سرو سنبل بل
QucaqlaşmalıDərddən uzaq insandan uzaqlaşmalı insan,Dərd anlayan insanla qucaqlaşmalı insan.
Ey xəstə könül, əzmi-səri-kuyi-nigar etEy xəstə könül, əzmi-səri-kuyi-nigar et,Ol kuydə can nəqdini cananə nisar et.
Qəsidə 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Qəsidə 17Bədənim eşqinlə əl çəkdi candan,Can da ümidini kəsdi cahandan.
Yaradıb tanrı, əzizim, nə gözəl yar səni!Yaradıb tanrı, əzizim, nə gözəl yar səni!Gözlə, bu hüsn ilə aldatmasın əğyar səni!
Gəl, gəl!Hər yan bəzənib əlvan,May, sən nə gözəl aysan.
Rübai 141Şamdır üzün, ey gözəl, könül pərvanə,Zülmündən olub eşqə düşən divanə.
Sirlər xəzinəsi, fəsil 40Dur, fələk büsatını yığışdırıb ver bada,İnanma, yoxdur vəfa çünki bu nərtaxtada.
Qəzəl 146یار از ما جان و ما از یار ساغر خواستیمجان به جان دادیم و جان بردیم و دیگر خواستیم
Qəzəl 80اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند
Ey vay ki, heysiyyəti-millət götürüldü!Ey vay ki, heysiyyəti-millət götürüldü!Millətdə olan büsbütün adət götürüldü!
Qəzəl 123بگذار تا بماند چشمم به رهگذارانپاداش آنکه نشناخت قدر وصال یاران
Çeçen faciəsiAllah, Allah, bu nə dünya, bu nə bəşər?!Gözgörəti insan yanır, insan ölür:
Uzaqlara doğruArkadaş, deyirlər Əfqanda, Çindəİnsanlar boğulur qanlar içində.