Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Emin Sabitoğlu bəstələmişdir*Sən fikir eləmə, gözəldir həyat,
Yağış yağacaqBu gün bir kişi ağlatmısan,Yağış yağacaq,
Eşigində düşmişəm hər gecə daşə yastanıbEşigində düşmişəm hər gecə daşə yastanıb,Gözlərim giryanü köksüm yarəvü bagrım yanıb.
Aşıq Sona ilə deyişməAşıq SonaMən bir sular sonasıyam,
Girsən onun vedrəsinəBir əsər yazdı fələk qoydu həyat səhnəsinə,Bizi ifaçı yaratdı, onun hər pərdəsinə.
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 5بدان که حق تعالی مردم را بجهت آن آفرید تا او را بشناسند و بپرستند کقوله تعالی: «و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون»، ای لیعرفون. یعنی نیافریدیم جنّیان را و آدمیان را مگر از برای آنکه حضرت ما را بشناسند و بپرستند. و در احادیث الهی چنین آمده است که داود نبی، علیه السلام، از حضرت حق تعالی سؤال کرد که الهی حکمت چه بود که عالم و آدم را پیدا کردی؟ خطاب آمد که: «کنت کنزاً مخفیاً فاحببت ان اعرف، فخلقت الخلق لکی اعرف». و معنی این حدیث قدسی را شیخ فریدالدین عطار در نظم بیان فرموده:ز رب العزة اندر خواست داود
Qəzəl 31هیچ میدانی که عالم از کجاستیا ظهور نقش عالم از کجاست
Bir səsin gücüBir rəsmi məclisdə ana dilimizdə kəlmə kəsən olmadı. Təkcə təbrikə gələn uşaqlardan biri iki bənd şeir dedi...*Boynu qalstuklu körpə çiçəyim,
Oğul olanda da olasan qoçaqZəngibasarda 10 kəndin camaatını*ölümdən qurtaran Ələddin Cəfərova ithaf*
Qəzəl 5887چون صبح خنده با جگر چاک می زنیمدر موج خیز خون نفس پاک می زنیم
Rübai 57Ağlımı əlimdən aldı məhəbbət,Könlümü qəm, kədər eylədi qarət.
Qəzəl 271زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمدرخت خود ازین منزل بردار، که دزد آمد
Qitə 18Bu diyar içrə xəlqdən hərgizMənə bir şəfqətü inayət yox.
Türk-i hatâ gözi anun azm-i şikâr eylemişTürk-i hatâ gözi anun azm-i şikâr eylemişZülfi çerilerine uş yinile câr eylemiş
Qəzəl 446در ملک وصال او ظل شجری دارمدر باغ وصال او شیرین ثمری دارم
Qəzəl 27امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر استدیدهها را نور و دلها را صفایی دیگر است
Çıxıban şəhrdən, ey mah, cigərqan gəldim.Çıxıban şəhrdən, ey mah, cigərqan gəldim.Bu səfərdən tapıban ay kimi nöqsan, gəldim.
ÇocuqlarımHəsrətəm, mən sizə, ey çocuqlarım,Canımda qalmayıb hey, çocuqlarım!
Qəsidə 148به زلف غالیهرنگی به روی آینهگونز عشق هر دو مرا روی زرد و رای نگون
Rübai 127زان زر هوسی که خیزد از کان سخنچندانکه نسخته ام به میزان سخن
Sevgilim, eşq olmasa, varlıq bütün əfsanədirSevgilim, eşq olmasa, varlıq bütün əfsanədir,Eşqdən məhrum olan insanlığa biganədir.
Göy gölBəlkə də bu sirri bilmirsən özün,Sən bütün göllərin başısan, Göy göl.
Rübai 103تا حلقه به گوش لب چون نوش توامای رشک پری، عاجز و مدهوش توام
Rübai 6تا واهمه را ز دل نکردیم به دراین راه خطرناک نرفتیم به سر
Qəzəl 182گر دلم را اشتیاق روی یاران نیستیز آتش دل آب چشمم همچو باران نیستی
"Gülüstan"-i-Sə’didən bir hekayeyi-mənzuməyə bənzətmə ("Yeki porsid əz on şəh geştə fərzənd")Yeki porsid əz on şəh geştə fərzəndKi, ey Əbdülhəmid1 əz to xirədmənd!
Qəzəl 115عهدها شد که نکردی به نگاهی شادمسستعهدا مگر از چشم تو باز افتادم
SovqatSevgilim, qış gəlir, şaxta düşəcək,Yenə axar çaylar buz tutacaqdır.
Dalımca gəlməTa mənim dalımca gəlmə, əzizim,Bir şöhrət çəhlimi tap, qoşul ona.
Cananə üçün zindəganlıqCananə üçündü zindəganlıq,Cananəsiz ömrdü ziyanlıq,