Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هرچند اگر سرخ و سفیدست و سیاهستفی الجمله همه جام شرابات الهست
Qəzəl 3می کشد چشم تو از گوشه به میخانه مرامی کند زلف چو زنجیر تو دیوانه مرا
Dünya üzü sərbəsər əgər hur olsunDünya üzü sərbəsər əgər hur olsun,Girməz gözümə yüz gözü məxmur olsun.
DeyəndənHər yurddaş olandan yoldaş olarmı?!Hər yoldaş olandan sirdaş olarmı?!
Qəsidə 204روزی که تو آن زلف پر از مشک فشانیما را ندهد هیچ کس از مشگ نشانی
Rübai 19تا دل به کف تو رایگان افتادستصد گونه مرا به جان زیان افتادست
Ey könül, eyləmə bülbül kimi əfqan bu gecəEy könül, eyləmə bülbül kimi əfqan bu gecə,Sən gərəkdir, olasan gül kimi xəndan bu gecə!
Olsun, olmasınSevgilim, könlüm sənin heyranın olsun, olmasın!Can deyib, candan keçən cananın olsun, olmasın!
Qitə 19درد هجران تو خون کرد دلمثم اجری الدم من آماقی
Qəzəl 175هر زمان از خون دل جام شرابی میزنمدر غم شکّرلبی بر آتش آبی میزنم
Qəzəl 71زاهدان با شاهدان همخانهاندگرد هر شمعی دو صد پروانهاند
Qəzəl 78بتان چو زلف مسلسل به تاب میسازندبه گردن قمر از مو طناب میسازند
Dün bir eşşəkxisal insanəDün bir eşşəkxisal insanəGəlməmiş xoş təraneyi-zənbur;
Mefistofel, yaxud dost cildində düşmənMefistofel! Mefistofel! Səni ölmüş sanırdıq biz,Fəqət sağsan, "əfv elə" ki, görməmişdir gözlərimiz.
Məmməd AslanaQardaş, düzümünün əsiri oldum,Xəbərim olmadı özümdən mənim.
Dili-üşşaqə gərçi qeydi-zülfündən fərar olmazDili-üşşaqə gərçi qeydi-zülfündən fərar olmaz,Götürmə bəndi zəngirin, əsirə etibar olmaz.
Kənardan bax özünəSaçlarını ağartmış həqiqət var cahanda:“Sifət aydın görünməz üz-üzə dayananda.”
Yoxdu əvəzin, ey könülÇox yalvardın, az eşitdi,daha nə desin, ey könül.
Leyli Məcnun rastlaşdıMən Məcnunam, sən Leylisən,Məndən bir az gileylisən,
Ey könül, dünya evində istəmə abadlıqEy könül, dünya evində istəmə abadlıqKim, anun bunyadıdur əslində bibünyadlığ.
Torpağı ehsanlıq olarMin günahın cavabı həşrdə bir anlıq olar,Cəmi bir anın içində hərə bir yanlıq olar.
Qəzəl 115زهی ساکن شده در خانه دلگرفته سر بسر کاشانه دل
Aydın Məmmədovun dəfn günündəYarıldı yerin köksü – əbədiyyət qapısı,Qəbirstanlıq yolları dolub-daşdı adamla.
Şe’r əz zəbane-mə’şuq be təriqe-naomidi (Mə’şuqənin dilindən ümidsizlik tərzində şe’r)Ey bülhəvəsü şikəstə ğəmnak,Yüz sən tək olursa, eyləmən bak.
Lirik duyğuNə vüsalım, nə həsrətim,Nə sevgim var, nə nifrətim,
Ar olsun, and olsun qara torpağaBu gözəli də soldurubdünya batdı günahına,
Nəyinə gərəkDaha mən səninçin keçilmiş yolam,Oxunmuş kitabam, dərilmiş çiçək.
Qəzəl 5555به دور خط از آن چاه زنخدان بیش می لرزمز آسیب چه خس پوش بر جان بیش می لرزم
Qəsidə 26Ruhum bu can mulkünü tərk edib gedən kimi –Rahatlığın pərisi atıb getdi qəlbimi.
Qəzəl 249بیروی تو جان در تن بیمار همی باشددل شیفته میگردد، تن زار همی باشد