Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بازم از این واقعۀ دشت بلا یاد آمدخرمن صبر و ثباتم همه بر باد آمد
Müfrəd 40من کیم باری که نامم بر زبان آوردهاییا به نوک کلک در تصنیف نامم بردهای
Kəndimizə gəldiyim günSalam, doğma kəndim, əziz oylaqlar,Görünür, könlümü sıxıb uzaqlar.
Mənə elə gəlirSevda İbrahimova bəstələmişdir*Mənə elə gəlir görüşəcəyik,
Qəzəl 633Qapını bağlayacaq bağban, əgər gəlsə bahar,Ağ gülü pambıq edib öz qulağın güllə tıxar.
Qəzəl 114Könlüm tutmamışdır oxuna süpər,Sənin hədəfindir bu qanlı ciyər.
Qəzəl 842نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانیگذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی
Qəzəl 242Qəmi-hicrində mənə vermədi üz bir elə halKi, görünsün, eşidilsin, eləsin dərk xəyal.
Dünyâyı çoh sınaduh bir bûyimişDünyâyı çoh sınaduh bir bûyimişKamu âlem varlığı bir hûyimiş
Xosrov və Şirin, fəsil 6Tale dövlət quşu uçuran zamanDünya xoşbəxtliklə rastlaşdı haman.
Qəzəl 263عاشقی را،که دل از عشق پریشان باشدبس عجب نبوداگر بی سر و سامان باشد
Müləmmə 1انی لقد اتصلت بالذاتیا من قطع الوصال هیهات
Rübai 68خاموش بوم تا نکند چندین نازاو کرد گنه کرده بعذر آید باز
Ey məh, sənə bu ahi-dəmadəm nə üçündürEy məh, sənə bu ahi-dəmadəm nə üçündür,Ayineyi-dildə kədərü qəm nə üçündür?
SevindirənEy dostlarına sitəm verən dost,Ey dostu ədayla dindirən dost,
Qitə 27مرا ز غیبت خاقانی و خریش چه باک؟چون او به نزد دل من کم از جوی سنجد
Mənim istəklim o üç nalız gözəldən biridirMənim istəklim o üç nalız gözəldən biridir,Həmi göyçək, həmi on yeddi yaşından iridir.
Anam dilli qardaşımDinlə qan qardaşını, qabar əlli qardaşımMən sözlü, mən arzulu, mən könüllü qardaşım,
Rübai 34تا چند دلت بیخبر از مرگ بودتا کی به سرت فکر سر و برگ بود
Ləali-mənzumə, fəsil 5ای ز داغ تو روان خون دل از دیدۀ حوربی تو عالم همه ماتمکده تا نفخهٔ صور
Rübai 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند
Zərrəyə, kiçikliyə, cılızlığa yadam mənZərrəyə, kiçikliyə, cılızlığa yadam mən,İstəmişəm hər şeyin nəhənginə çatam mən.
Mənsiz yaşaÖyrən mənsiz yaşamağa,mənim gülüm.
Pərakəndə şeir 636رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Qəzəl 121Könlüm çıxıb gedibdir, bilməm nə cür bəla var,Mən ki, əziz tutardım, bəs bunda nə qəza var?
Qəzəl 846گر نخواهی که نظر با من درویش کنیاین توانی که به صد غصه دلم ریش کنی
Qəzəl 260Qurumaz gözlərimin yaşı mən ölsəm də əgər,Yararaq qəbrimi çeşmə kimi hər yanə gedər.
Gönülüm tek görmedüm bir çîn gönülGönülüm tek görmedüm bir çîn gönülKamu gönül gönlüme perçîn gönül
Xosrov və Şirin, fəsil 7Dünya padişahı bəxtiyar xaqanBarınsın dünyada təxtü tacından.
Qəzəl 277بر دلم بار غم عشق بغایت آمدآخر،ای جان جهان،وقت عنایت آمد