Qəzəl 2177

در نقطه خاک است نهان، گر خبری هستدر پرده این گرد یتیمی گهری هست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2183

گر دل نکشد دست ز زلف تو عجب نیستگنجینه این راز به غیر از دل شب نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2184

در دیده بی شرم و حیا نور ادب نیستبی رویی از آیینه بی پشت، عجب نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2203

چرخ در تاب از تحمل ماستتیغ در آتش از تغافل ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2211

می گلرنگ خونی رازستلب ساغر خموش غمازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2216

مژه ام جلوه گاه پروین استگل خورشید طلعتان این است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2233

مرا از تیره بختی شکوه بیجاستکه عنبر نیل چشم زخم دریاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2240

به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2249

بی یار بهار دلنشین نیستاین پنبه داغ یاسمین نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2260

مرهم کافور خلق پرده صد نشترستصندل این ناکسان گرده دردسرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2267

داغ ما نیست به دلسوزی یاران محتاجنبود آتش خورشید به دامان محتاج

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2278

در جبین کس نمی بینیم انوار صلاحریش و دستاری بجا مانده است ز آثار صلاح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2280

قرص خورشیدست اول لقمه مهمان صبحچون توانم داد شرح نعمت الوان صبح؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2282

عاشق صادق بود گر پاکدامان همچو صبحگل به دامن چیند از خورشید تابان همچو صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2289

نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبحکه صد کتاب سخن هست در جریده صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2292

دهد به روزن اگر نور، مهر تابان طرحبه عاشقان دهد آن ماه چشم حیران طرح

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2303

ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخچشمه های خون روان کن از دل سنگین چرخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2304

دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخقند باشد در دهان مردم بیمار تلخ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2305

مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخمی کند گوینده را دشنام اول کام تلخ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2313

بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاددیده ما در بهشت از روی گندم گون فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2324

رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم بردکشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2325

از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟باد نتوانست نکهت زین چمن بیرون برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2326

آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه بردخواب در ره کی کند هر کس به منزل راه برد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2331

از فسون عالم اسباب خوابم می‌بردپیش پای یک جهان سیلاب خوابم می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2335

از شکست من دم تیغ تغافل می‌پردرنگ سیلاب از ثبات پای این پل می‌پرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2355

هر که رو زین خلق ناهموار در دیوار کردسنگلاخ دهر را بر خویشتن هموار کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2360

روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کردزاهدان خشک را رندانه از سر باز کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2361

هر که در دنیای فانی زاد عقبی جمع کردقسمت امروز خورد و دل ز فردا جمع کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2364

صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کردروی گرمت مهر را داغ دل افلاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2365

سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرددیده آیینه را جوهر پر از خاشاک کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq