Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Aşıq Səfilinin Zediban kəndindən yaxın dostu, İbrahim adlı dəyirmançı vəfat edir. Zedbana gəlib dəyrmanı boş görən Səfili kədərlənir, sazını alıb dəyirmana, sonra gedib məzarlığa, dostu İbrahimin türbəsinə və fələyə müraciət edir:Səfili:**
Aşıq Camalın İbrahimlə deyişməsiAşıq Camal**Aşıq Camal içdi kövsər şərabı,
SəninNə yatıbsan ləhaf bəstər içində,Bimarmısan, nədir bəs halın sənin?
Söylə görüm, olum dilin qurbanıSöylə görüm, olum dilin qurbanı,Nədən vəfa eyləmədin iqrarə?!
Qoyubdur intizarında, necin gəlməz, necin gəlməzQoyubdur intizarında, necin gəlməz, necin gəlməz?Həmişə ahu zarında, necin gəlməz, necin gəlməz?
Hanı o yarə uyub, xəlvət etdiyim gecələrHanı o yarə uyub, xəlvət etdiyim gecələr?Ənisü-munis, olub söhbət etdiyim gecələr?
Dağıt o əyri qaşın üstə zülfi- qarə, yerDağıt o əyri qaşın üstə zülfi-qarə, yeri,Vuranda qeybəti-kübradə zülfüqarə yeri.
Əqlimi ey guli-xəndanƏqlimi ey guli-xəndan,Atdın həvayə-həvayə.
Qəzəl: Ötən ay gəlmişidim şəhrə, ey Raci, hilal-asaÖtən ay gəlmişidim şəhrə, ey Raci, hilal-asa,Məni üryan ü ləğər görcəkin el baxmadı əsla
Pərişan etmişəm zülfü-pərişanı, ağan camPerişan etmişəm zülfü-pərişanı, ağan cam,Pərişan etmək olmur hiç dünyam, ağan cam.
Qəzəl 273Gül üzün nəqş elədim sinədə yarın pünhan,San, cəhənnəmdə bu gün cənnət özü oldu əyan.
Rübai 51Xaqani, nəfsdə təmizsən əgər,İnanma boynuna bir sillə dəyər.
Qəsidə 6Gözdə rüxsarın durur, könlümdə mehrin hər qədər,Könlüm olmuş həm əsiri, gözlərim qan-yaş tökər.
Cami-Cəm, fəsil 32Səndən sorsalar ki, bu iki cahan,Demisən, insanda olmuşdur pünhan.
Şərəfnamə, fəsil 6O gülgün şərabdan, saqi, ver nişan,Ver mənə sərxoşlar içən dərmandan.
Şeha şol lebleründen emenŞeha şol lebleründen emenHayatâ irişür bir lahza âmen
Qəzəl 161در جمله ذرات جهان لمعه حسنیستمن با تو بگویم، که ترا پرتو حس نیست
Üzün güldür, ləbin ləli-şəkərbarÜzün güldür, ləbin lə’li-şəkərbar,Gözün cadu, saçındır mişki-tatar.
YelkənDənizdə tufan qopub,Hər dalğa bir dağ kimi.
Qəsidə 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Keçdiyim yolQaranlıq, işıqlı yollardan keçmişəm,Hər günü eşqimlə vurmuşam başa mən.
Qəzəl 28Yandı könül, kül oldu, yetişmiş vüsalına,Can xəstələndi, yetməz əli həsb-halına.
Padşah və ədibVar idi bir ədibi-danişmənd,Bəhri-elmü kəmalü mədəni-pənd.
Rübailər, 28Dar köksümü qəmlərin seçibdir meydan,Güllər üzünü görüb qalarlar heyran.
Sənə nə?!– Gecə-gündüz içirəm əhli-mazağam, sənə nə?Mərifətdən, mədəniyyətdən uzağam, sənə nə!
Digər şeir 5مشکل به تو افتاده مرا و نتوان گفتمشکل به تو افتاده مرا مشکلم این است
Qəzəl 191میگفت لیلی روزی به مجنوناز حسن من شد عشق تو افزون
Qəzəl 179ماه رویا دوش عزم جام و ساغر کردهایخواب دوشین در کنار یار دیگر کردهای
ŞerimGənc qələm yoldaşlarıma.*Yaş ötüb, ayılıb görürsən bir vaxt
Yalançı çobanBir çoban bir gün etdi dağda haray:“Canavar var, - dedi, - gəlin, ey vay!”