Əliağa Kürçaylı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
O nə Astaraçaydır, nə Arazdır, nə də Kür.Yaz ayları gələndə coşur, daşır, köpürür.
TuracÇıxdı Kürün qırağındaQarşıma bir bala turac.
MeynələrTənək də deyirlər ona, meynə də,Salxım övladları gilə-gilədir.
BülbüllərOxuyurlar,Nəğmələri
PayızDemə ki, yarpaqlar döndü xəzələ,Demə gül-çiçəklər tamam yanıbdır, –
Dan qızarandaKönlümdə bir dünya arzu oyanırDan qızaranda.
İlk bahardaNovruzgülü gözləriniKörpə kimi açdı yenə.
LövhəSəmada dövrələnirkənbuludların düzümü,
BuludlarNə sərhəd bilirsiniz,Nə qış, nə yay, buludlar!
YarpaqlarSeyr edib sən bu payız çağlarını,Demə məhv oldu yaşıl yarpaqlar;
DənizSən o qədər genişsən ki,Yerləşər bir cahan sənə.
NizamiBu hansı əsr idi, hansı qərinə?Torpaq köks ötürdü, yer parçalandı.
NəsimiDinlə, rəssam, sözümün hikmətini,Burda kim gizləyəcək heyrətini?
BayronŞair azadlıqçün doğulub ancaq,Azadlıq yolunda ölməlidir o.
NatəvanBu yerdə ağac da, daş da, torpaq daŞerlə dil açır, nəğmə oxuyur.
ElegiyaSəməd Vurğunun xatirəsinə*O, xoş dilli, xoş avazlı
2. ƏcnəbiSəndən uzağa düşdüm,Ağır günüm oldu bu səhər mənim.
5. MühacirVədə çatdı,Demək yenə
VətənMən səndən bir yaşıl budaq istədim,Sən mənə bəxş etdin zümrüd meşələr.
ZiddiyyətlərBağışlaya bilmirəm, yaman sınıbdır ürək,Sevirdim, sevdiyimi indi sevə bilmirəm.
Nə qədər uzağıq bir-birimizdənNə qədər uzağıq bir-birimizdən,Arada dənizlər, dağlar var indi.
Kədər nəğməsiSənsiz səhərə çıxdım,Səhər o deyil!
Məni sənə bağlayanMəni sənə bağlayanEşqim, məhəbbətimdir,
BakıUzaq elli əziz dostum soruşdu:– Sizin Bakı söylə, necə şəhərdir?
İllər və heykəllərİllər,min fəryadlı
Onun şəkliÇəkir onun şəklinidünyanın rəssamları,
ÖmürBircə yol verilir ömür insana,Tapılmış pul kimi baxma sən ona.
HəyatKiminə laləli seyrəngah olmuş,Kiminə quyudur, tələdir həyat.
SünbüllərNeçə il əvvəldə olduğu kimiGetdim kəndçilərlə mən də biçinə.
QartalAlim dostum Sadıq Murtuzayevə*İlisu, Beşbulaq, Şamil qalası,