Fikrət Qoca · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Həmişə arzudu, bahardı qadın.Qadın gözəlliyi daşqındı, daşar.
DözürükBu gün səni gördümBütün dünya dəyişdi.
VərdişElə ki hər işin vərdişə dönür,Yaşamaq özü də bir işə dönür,
RüşvətxorlarHardasa iki namərdoturub üz-üzə indi;
ŞükürlüyükTorpaq milyon illər yaşayar, susar,üstündə hər nə var qoynuna gedər.
Mən AdəməmMən Adəməm.Məhəbbət acısı,
Diplomat arvadıAğır işdi yola verməkqəbulları, görüşləri, –
KüçükÇöldə bir küçük var totuq, balaca,bayırda soyuqdu, bayırda qardı.
QocalıramOyuna gendən baxıram,Axara düşüb axıram,
Şair ölümünə mən inanmıramBir duma təkləndi, bir şam qaraldı,Bir dalğa qıy çəkib itdi dənizdə.
İnsanamÖmrümün sonuna doğrudur atdığım həraddım.
Heç açmayaq bu sirriHeç açmayaq bu sirriKasıbların cibi çoxdur,
Qara geyinməAğ incidən xal düzürsən üzünəGöz yaşların yanağına axanda.
BalıqçıyamBalıqçıyam, balıqçı,Bir dənizim var mənim.
PayızGünəşə bənzəməkçin yarpaqlar saraldılarYerə şölə salmayıb, yenə kölgə saldılar.
Dilin bəlasıDedim şoferə: tez sür! Məni çatdır yarıma,Çatım arzularıma.
Dənizdə susuzSusuzluqdan alışıbDodağım-dilim yanır.
RəqqasəHeç inanmıram ki, mənSən də uşaq olmusan,
Səni gördüm bir bayatı çağırdımBizim bağın barı mən,Arzularam yarı mən.
Təpər istəyirÖzgə laylasına yatma,Özün-özünü aldatma
Quq-quq quşuQuq-quq quşuNə öz eli, obası var,
Şaxta kəsir, qar çırpılır üzüməŞaxta kəsir, qar çırpılır üzüməNəfəsimlə isidirəm əlimi.
GileyliQara gözlər gileyli...Barı bir yol güləydi.
Sənin hökmünO gözlər hökmündən mən necə çıxım,Göylərdən genişdir səmavi gözü.
Sən deyən olsunƏtəyindən tök daşı,Küsmə hər addımbaşı.
Keçib gedəcəkKeçib gedəcəkdibu ağrı-acı,
BalalarımaAğlama, balam, ağlama,Bu dünya düzələn deyil,
A dünya!Öz urvam var, öz unum var,Ələyimi ələyirəm.
AğaclarTöküldü ağaclarıngörən gözləri,
MöcüzəSoruşma nə üçün sevirəm səniSən də möcüzəsən, mən də möcüzə.