Fikrət Qoca · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dünya səni xoş görmüşük,Həyat, hər anın gözəldi.
DayandıYenə gözlərimə nur ələnibdir,Yenə bu təbiət təzələnibdir.
ValsOtaq fırlanır,Tavan fırlanır,
YaşayacaqdırUçub getdik bu dünyanın başının üstdən,Bir ömür də keçməyibdi yaşının üstdən,
ŞahmatDünyada şahlarınbir ağı, bir qarası qalıb.
XəzərBu axşam Xəzərə qonaqdır səmaBu axşam sözü də verək rəssama.
TəvazökarUşaq vaxtı döyüləndəsusurdu o.
ƏrköyünBu küləyi Bakı niyə saxlayıbYatır, durur, çapalayır, döyünür.
Ağlayarİçimdə bir xərabə var,Dindirsən daşı ağlayar.
Gözəl dərdMəhəbbətdə taleyin öz nuru var,Gözəl arzu, saf niyyətdi məhəbbət,
QurtarsınYüz acı eyham var hər bir sözündəSaçları buluddu günəş üzündə.
EhtiyacQarnım toxdu,Könlüm, ruhum çoxdan ac idi.
Nə vaxt?Yoruldum, sərildim yer kürəsinəGecəni yorğan tək üzümə çəkdim.
AzəriyəmOd oğluyam, alovlardan doğuldum,Alovlana-alovlana.
QızımaPəncərə arxasına qara rəng çəkir axşam.Fikirlər göylər boyda.
Kökdən düşməSəni gətirmişəm dilə,Oxu, mələ, zarı, inlə,
SatıramSəsi zornan çıxır,İkiqat yeriyir.
Dözüm verMənə haqsız söz dedilər,Qaldım udquna-udquna.
MəhəbbətSevgininMəqsədi yoxdu,
Dünyanı sevindirAla gözlüm, aç gözünü,Göyün üzü gülsün bir az.
İnanmaYalvarma, keçən deyiləm, inanmırsan, inanma,Mən ki and içən deyiləm, inanmırsan, inanma.
QınamaKimlərə od qoydun bu gözlərlə sənNə qədər adamlar yanıb-yaxılıb.
Əgər olmasaydınDünyaya gəlməsəydinYenə tapardım səni.
İlk baharNəğmə sərgisidi bahar bayramı,Sevinclə, sevgiylə boyanıb üzlər.
Torpağın nəğməsiBaharın ilk günləriydi,Torpaq nəğmə deyirdi.
BilmərəmGəzdirərəm ürəyimdə bürkünü,Dağlar geyib yaşıl yarpaq kürkünü.
ÖmürÖmür,bir üzü gecə,
VurulsunGözlərində yüz cəhənnəm odu var,Dodağında yüz cənnətin dadı var,
ÖküzlərAyaqlarımbir cüt
MənimdirÖldü varlı ata,qaldı varisi.