Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Qəmində naleyi-zarı mənim tək heç kəsin yoxdur,Cahanda çeşmi-xunbarı mənim tək heç kəsin yoxdur.
Qəzəl 220Ömürlük ayrılıq camindən içmək zəhri-hicrani,Bərabər görməyimdən yaxşıdır qeyr ilə canani.
Qəzəl 251Kirpiyindən qanlı bir köynək geyinmişdir tənim,Göz yaşımla çak-çak olmuşdur ol pirahənim.
Qəzəl 274Alışdım şam kimi ol atəşin rüxsarını görcək,Ölürdüm, canə gəldim nərgisi-bimarını görcək.
Qəzəl 282Sənin sevginlə öldükdə kaş qapında torpaq olum,Gahdan küləklə qalxıb başına dolanım.
Qəzəl 295Zülm şəmşirilə hicranın məni, yar, öldürər,Hey desəm: öldürmə, – baxmaz ol sitəmkar, öldürər.
Qəzəl 298Sərvi-nazım nəzər etməz məni-zarə, nə edim?Kimə dərdimi deyim, kim edə çarə, nə edim?
Qəzəl 300Mənimlə tərk edir kuyini yarın bir qəmər dərdi,Saman tək bir vücudumla aparram dağ qədər dərdi.
Qəzəl 314Könlümdəki qəm qönçeyi-xəndanın üçündür,Göz yaşlarım ol ləli-dürəfşanın üçündür.
Qəzəl 316Pəriüzlü gözəllərin sevgisindən necə bir an uzaq olum,Dünyaya bir iş üçün gəlmişəm, işsiz necə olum?
Qəzəl 334Sən bir göz açıb, bir də məni-zarə nəzər sal,Dami-qəmi-eşq içrə giriftarə nəzər sal.
Qəzəl 355Ürək odunda yanıb, şəm tək iztirabım var,Alovlu qəlbim ilə dideyi-pürabım var.
Qəzəl 357Duydu xəyalımı o gözəl, bildi halımı,Fərq etmədi bu zəf ilə məndən xəyalımı.
Qəzəl 358Ey aləm içrə ən uca məsnəd məkan sənə,Yüksək məqamü mərtəbədir izzü şan sənə.
Qəzəl 360Başım möhnət balıncında çəkib azar uzaq səndən,Olub qəm bəstərində cismü can bimar uzaq səndən.
Qəzəl 365Sinə içrə qəlbimi divanə etdi eşqi-yar,Bağlanıbdır payinə can riştəsi zəncirvar.
Qəzəl 367Könül ələmlərini mən verim xəbər, sən eşit!Xəbərsiz olma qəmimdən, bu pəndi məndən eşit!
Qəzəl 369İki bölündü sənin möcüzünlə çərxdə mah,Sözün sübutu üçün olsun əldə iki güvah.
Qəzəl 373Gəlib keçdin, yolunda gör necə bu xaki-sər qalmış,Deyil gözlər, sənin addımlarından bir əsər qalmış.
Qəzəl 394Kuyi-yarə meyl edib, ey göz yaşım, axdınsa gər,Çatmadın hərgiz muradə, vermədin heç bir səmər.
Qəzəl 407Ey könül, vəsf eylədin dilbərləri bunca, yetər!Gah günəş adlandı şerində gözəl, gahi qəmər.
Qəzəl 4Sənin feyzi-vücudunla işıqlanmış bütün aləm,Kəmali-qüdrətindəndir ki, torpaqdan durub Adəm.
Qitə 7Rəyi-safi ey olan ayineyi-aləmnüma,Yox elə bir sirr rəyindən sənin örtsün niqab.
Rübai 9Canımda gizlidir eşqinin qəmi,Odur hər dərdimin əsl məlhəmi.
Rübai 15Gözəlim dil açıb soruşmadı hal,Kamamı vermədi o şirinməqal.
Qəsidə 16Nobahar oldu, cahanın yenə xoş dəmləri var,Bağın al hüsnü gözəl, lalə kimi dilbəri var.
Rübai 17Könül, həvəs varsa başında sənin,Keç candan ki, odur öz yolkəsənin.
Qəzəl 25Gəl alma qəlbimi məndən, nəsibim qəm olar, canan!Zəifdirsə vücudum, bil, ağırdır möhnətim dağdan.
Qəzəl 27Qoşa zülfünü cəfa vermək üçün düyünlədin,Yer üzündən vəfa rəsmini sildin.
Qəzəl 30Cəmalın bir günəş tək parladı, nəm qoymadı canda,Daha yaş tökməyə yoxdur təvan bu çeşmi-giryanda.