Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Başma döndüyüm ay pərizada,Can içində cana vermərəm səni.
İskəndərin anasıOğlunun dəfn günü lap fəğan etdi ana,Gözündən göz yaşı yox, od tökdü qəbristana.
İndiİki şəş fasildə tifli-pistanam,Altıda yox atam, nə də anam indi.
DağlarSiz ki bir-birinizdən ayrılmayan əşdiniz,Sinənizə ayrılıq dağı çəkildi, dağlar!
NankorluqGözləri qapıda, fikri uzaqda,Çırpınır, sıxılır öz yatağında.
Xətayi(poemadan parça)*Xətayi at belində,
ArazSən axdıqca axır yaşım,Sevdalara düşdü başım.
Məhəbbət yaşa baxmırMus: Oqtay Kazıminindir*Deyirsən ki, sevirəm,
XitabƏya güruhi-sitəmkar, əhaliyi-Təbriz,Vəfa yerində cəfa sizdə bu nə adətdir?!
BakıGöy sularda yelkən açan gəmilərAğ göyərçin ləpələrlə öpüşər.
Həyatda ümidÜmid əgər bu qaranlıq cahanda olmazsa,Kim axtarardı həyatın şəfəqli çeşməsini?
Quşlara daş atmayınQuşlara daş atmayın,Quşlar, ürkər, dağılar.
Küçük bir levhəEhtizaz etmədə hər yanda behişti-nəfəxat,Oqşuyor səhn çəmənzarı yenə ruhi-bahar.
OlurHər yeten gözələ gözəl demenəm,Gözətdə bir qeyri əlamət olur:
DöndərdinOğrun-oğrun baxan gözəl,Bağrımı qana döndərdin.
Mayıs gözəlinəYeni proletar ədəbiyyatımızın pioneri Süleyman Rüstəmzadəyə*Başında ipəkdən bir qızıl örpək,
Yüngül adamlarlaYüngül adamlarla dostluq eyləmə,Şərabla qızanda onların başı
ZanbaqBir zaman arx kənarında gördüm səni,oturub lap yanında
Əsfa, ey ədibi-pakzəmirƏsfa, ey odibi-pakzomir,Daim oldum qəyu dəfnə qərid.
Beşi nəBeş yaşımdan on beş yaşa yetişdim,Beşin atdım, beşin tutdum, beşi nə?
Tökül, ey dağ çayı, uç qayalarda!Tökül, ey dağ çayı, uç qayalarda!Sonra şırıldayıb ax çəmənlərdən.
Ay ağa, harayXaliqi ləm-yəzəl, vahidi-yekta,Salma nəzərindən, ay ağa, haray!..
DağlarınÇəkilmir başından duman - çiskini,Nə betər dəyişib halı dağların.
Rübai 5Həyatdır bizlərə sənin vüsalın,Gözəllik rəmzidir hüsn-cəmalın.
Bəri baxBaşına döndüyüm alagöz ceyran,Aç gözünü, amandır, bir bəri bax.
VarmıBinadan gözəl olmayanTelin qədrini nə bilər,
SəninDağlar səndən xəbər alım,Hanı o büsatın sənin?
Üsuli-cədidOnun evi dağlıq məhəllədə arxası torpağa yamanmış ibtidai insanlar yurdunu andıran bir şeydir. Üst mərtəbədə iki xırda otaq (otaq demək caiz isə) və altda da bir otaq vardır. Özü birində yaşayır, ikisini də kirayəyə verir. Otaqları mənzil şəklinə salan kirayəçilərin özləri olmuşdur–yırtıq yerlərə taxta çalıb, üzərinə köhnə qəzetlər yapışdırmışlar. Buna baxmayaraq yel əsdikcə qəzetlər bir çox yerlərdən şişir, partlayır. Yağışın da ki, önünə sədd çəkmək qabil deyil – damdan keçir, tavandan və divarlardan süzələnir, köhnə ləkələrin hüdudunu bir az da genişləndirir.Ev sahibi Atamoğlan heç bir işin sahibi deyil – əski zaman çayxanalarda, məscid önündə vaxt keçirərdi; bir vaxt qoçuluğa qalxışaraq bir adam da öldürmüşdü.
Qəzəl: Ənanım aldılar əldən dili-zar ayrı yar ayrıƏnanım aldılar əldən dili-zar ayrı yar ayrıMəni divanə etmişlər xəzan ayrı bahar ayrı
AğlaramDostu-mehribanım, yetiş dadıma,Səndən qeyri yox imdadım, ağlaram.