Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dilbəra, eşqi-rüxün daim bu can üstündədir,Bir gülə nisbətdir ol kim, gülsitan üstündədir.
Açan-solan çiçəklərBən bir güldüm, açılmadan budağımdan dərdilər,Yaşıl ikən yarpaqlarım əldən-ələ verdilər,
Xatalı yuxuAdların üstünə adlar calandı,Bu nədir?!
Əli xanaƏzəmətli ağam Əli xan! Allah cəlalınızı daimi etsin!**Ramazan ayının 16-da yazdığınız məktub nə şirin məktub idi. Onu oxumaqdan aldığım ləzzət hələ də damağımdadır. Pak allah həzrətləri sizi dünyada kama çatdırsın ki, bu məyusluq günlərimdə mənə ümid müjdəsi verdiniz.
BağlasınYaralandım ürəyimin başmdan,Yara deynən yaralarım bağlasın!
Qoşa qartalO qartal şəninə mən,Nəğmə yazdım sübhə kimi.
Getmək üçün gəlmişik bizOlma var-dövlətə müştaq,Tamah səni edər dustaq,
Nisbi sakitlik nədirMən tufandan əvvəlinSükutundan qorxuram.
Şirin qızZərif ayaqların nə qədər incə,Gözəl əndamını onlar xəfifcə
Ədəbiyyat (“Ey “Kəlniyət!” Ey xatirinin zövqü savası”)Ey “Kəlniyət!” Ey xatirimin zövqü səfası,Yalnız demə kim, mollaların boşdu qafası,
Mənəm, mənTərk edən vətəni, əl üzən eldən,Qürbət eldə bir avara mənəm, mən.
İmperyalistlər Tanca üzərində boğuşurlarYurdumuzu müstəmləkə bəhrilə abad eyləriz,Meydan oxur aləmlərə, zor və hünər yad eyləriz,
Sizə güvəndiyim dağlar…Sizə güvəndiyim dağlar,Sizə də qar yağdı, qar yağdı…
Ey kaşÖlümün qarşısını pul, qızıl alaydı kaş,Satardım var-yoxumu, hər nəyim var satardım.
Düşmüşəm bir təzə nəğmə eşqinəEhey, uca dağlar eşidin məni,Başı haça dağlar eşidin məni.
Coğrafiya müəlliminin şəhadət barmağı haqqında balladaTankla,təyyarəylə
Bəs mənim balam hanı?Biz, bir küçədə,Bir gecədə
Tamahla səadət birləşməz inanTamahla səadət birləşməz inan,Tamahkar həsrətdir şadlığa hər an.
Qəzəl 3925Aşiqin qanın içən dilbər əgər çəkmir əzab,Nəyə lazımdı ələ badə alıb içsə şərab.
Qitə 143Ey Məğribin tacdan, fələklərin şahı bu gün,Məşriqdən üz göstərəndə səndən ziya alar bütün.
Qəzəl 105Ləbi-ləlindən uzaq istəmərəm abi-həyat,Oldu ağ günlərimiz şami-qəmindən zülmat.
Cami-Cəm, fəsil 78Axtarıcısansa, mənsəbi tərk et,Hər çətinlik üçün yoldan dönmə, get.
Niçe niçe bize sevdâ yed-i beyzâyı gösdersenNiçe niçe bize sevdâ yed-i beyzâyı gösdersenYüzüm sîmin çü zerkılduil bize sîmâyı gösd ersen
Əkin ustadlarıZəyəm kəndində hökumət tərəfindən qurulmuş olan əkinçilik idarəsinin bir qeyrətli müdiri var ki, familiyası Kuryatindir.Bu günlərdə “Bakı fəhləsi” qəzetəsi yazmışdı ki, Zəyəmdə həmin əkin müdiri cənabları gecə keyfli olur, gündüz keyfli olur. İdarənin həyətində on yeddi dənə böyük əkin maşınları qarın və yağışın altında paslanmaqdadır. O ki qaldı, rəiyyət, bunlar da bəzi vaxt doğrudur, mollaların sözündən çıxıb hərdənbir istəyirlər gəlib bu maşınlardan alıb, aparıb işlətsinlər. Amma gəlib görürlər ki, müdir Kuryatin cənabları rəfiqlərinin biri ilə çaxır içir və ayaq üstə durub, məst bir halda rəfiqinə bu məzmunda nitq söyləyir:
Qəzəl 336تعینات جهان در میان بیم و امیدز آسمان بزمین وز ذره تا خورشید
Əlavə 26آن کتابی که پر ز اسرار استمنطق الطیر شیخ عطار است
Töhfeyi-Sami, bölmə 8پادشاه عدل گستر و شهریار رعیت پرور بود، بهار ایام دولتش، چون ایام بهار خرم و خوش، خرمی ایام سلطنتش مانند هنگام خرمی دور از غم و و بیغش بی تکلف مدح گستری، بدانچه او موفق شده کم پادشاهی را میسر شده، چون بسطت زمان سلطنت و توفیق ساختن بقاع خیرات و رعایت علما و طلبه علوم و ادرار وظایف و اشاعه مبرات چنانکه در ایام سلطنت او دوازده هزار طالب علم در هرات موظف بوده اند دیگر معموری بلاد و رفاهیت عباد و رعایت اهل هنر و شعر از این قیاس توان کرد. در واقع کسی را که چون میر علیشیر چاکری و چون مولانا جامی مدح گستری باشد. همانا که از مدحت مادحان غنی و از صفت واصفان مستغنی است.سلسله نسبش به خسرو ایران و توران امیر تیمور گورکان بر این وجه منتهی می شود.سلطان حسین میرزا بن منصور بن بایقرا بن حسن بن عمر شیخ بن امیر تیمور مذکور، و نسبت او به چند واسطه باجداد چنگیز می پیوندد. چنانکه از کتب مفصله تواریخ معلوم میشود، او ببرادر خود بایقرامیرزا که بعد از فوت پدر در صدد تربیت او بوده منسوبست و در اوایل عمر خود مشقت بسیار، از چرخ ستیزه کار کشید بعد از سرگردانی در بوادی و صحاری در شهور سنه خمس و سبعین و ثمانمایه «۸۷۵» بر یادگار محمد بایسنغری دست یافته و او را در هرات دست حیات بر تافته بسلطنت تمام ملک خراسان رسید و مدت سی و هفت «۳۷» سال در مسند سروری غنود بعد از آنکه سنین عمرش از حد ستین گذشته بود و بحدود سبعین مشرف گشته در شهور سنه احدی و عشر و تسعمایه«۹۱۱» در موضع بابا الهی، بجوار رحمت الهی ارتحال یافت گویند که در ایام سلطنت خود جهت ترویح روح پر فتوح امام الثقلین ابی عبدالله الحسین علیه الصلواه والسلم هر روز دو گوسفند آش در عشور عاشورا بر فقرا و مساکین تصدق میکرده اند، در فضل و شجاعت و فهم و سخاوت او هیچکس را خلافی نیست و در خوش طبعی و هنروری او احدی را اختلافی نه و طببعت و سلیقه نظمش از رساله مجالس العشاق که رقم زده کلک بیان آن سرور باستحقاق است معلوم میتوان کرد و این غزل و چند بیت از جمله اشعار آن پادشاه عدالت شعار ثبت افتاد.از غم عشقت مرا نی تن نه جانی مانده است
Nuhun vəqəsiDörd min ildən yüz əksik oldu ki, NuhGetdi dünyadən ol cahan-fütuh.
DavransanaCanlılar eşqiylə bir an yansana,Canlılarda suç bulunmaz, qansana!
Rübai 125گر بنده بُدَم کنون شدم یِکرَهْ شاهمانده شود از پیاده بر یکره شاه