Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیستبخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)
Örtülmə, örtülmə, göz qapaqlarımYuxu bir ölümdü, yumar gözümü,Bağlayar dilimi, kəsər sözümü.
Qəzəl 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را
Örtül, göz qapaqlarımNə bir yarpaq tərpənir,nə bir əsim külək var,
Qəzəl 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را
Ey mənim sevdiklərimÖmrüm, həyatım boyusizə ehtiyacım var,
Qəzəl 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
Dünyanın nə gözəl vaxtı görüşdükƏridi həsrətim, açıldı buzum,Cənnət ətri verdi çörəyim, duzum.
Pərakəndə şeir 103تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است
Sevgi nədir, görəsən?Qayada mamırdımı?Daş üstə çiçəkdimi?
Pərakəndə şeir 106نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است
Alaq otu hardan çıxdı?Gülüm, qaratikan bitdi,İki gülün arasında.
Qəzəl 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را
Sonradan ağlama Zəlimxan üçünYanımda sən varsan, üstümdə Allah,Xətrimə dəyməsən, O, dəyən deyil.
Qəzəl 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ میگردد مگسران زال را
İçim başdan-başa səhra qumlarıSevincin yolunu tapa bilmirəm,Dərdin kökü məndə, pöhrəsi məndə.
Qəzəl 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را
Təki sən alasan mənim vaxtımıHamı səndən deyir, səndən danışır,Gözü açılmamış səhərin, gözəl.
Qəzəl 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را
Xeyir-dua ver, ana!Uzun yola çıxmışam,yol uzaqdan uzaqdı,
Pərakəndə şeir 116سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
Qəfil gələn sevinc nə gözəl olurÖzün də bilmirsən harda gizlənir,Çiçəyə bürünür, qarda gizlənir.
Qəzəl 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Sən bilmədin mən kiməmBulud yardım, duman keçdim, dağ aşdım,Şimşək bildi, sən bilmədin mən kiməm.
Qəzəl 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا
Uçdum bir sevdanın qanadlarındaQışın şaxtasındagəldim dünyaya,
Pərakəndə şeir 121ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Səni bir şair sevirSəni bir şair sevir,Varmı xəbərin, gözəl?
Qəzəl 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسردهتر سازد مرا
Bu gecə bir qızın naz gecəsidiNə ağrı-acı var, nə bir dərd-azar,Nə dedi-qodu var, nə giley-güzar.