Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست
Məhəbbət adamı başqadı, qardaşGəncliyin eşqinicanında saxlar,
Qəzəl 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا
Bir az məhəbbətdən danışaqBir az məhəbbətdəndanışaq gəlin,
Pərakəndə şeir 200وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشدماجرای دل به زلف او به کوتاهی کشد
Azadlıq ver arzularaGözü, könlü intizarda,Qəlbi köynəkdə saxlama.
Qəzəl 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Dan yerinə baxDuyğunu təmizlə, hissi təmizlə,Başından dumanı, sisi təmizlə.
Pərakəndə şeir 207از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند
Xəyalımda bir ulduzlu gecə qalıbBu kənd daha mən gördüyüm o kənd deyil,Nə ocaq var, nə tüstülü baca qalıb.
Qəzəl 215طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را
Yola çıxmaq nə gözəldiYola çıxmaq nə gözəldi,Yollara yoldaş olasan.
Pərakəndə şeir 219اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند
İşıqla doludu dünyaDost işığı, yar işığı,Gün işığı, qar işığı,
Qəzəl 218هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامیدهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را
Salam, yeni əsrin ilk yağan qarıSalam, yeni əsrin ilk gələn qışı,Salam, yeni əsrin ilk yağan qarı.
Qəzəl 219دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را
Təbiətin bir anıGöy üzü dünyaya açıq,Göy üzündə bulud yoxdu.
Pərakəndə şeir 221می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند
Bax, oğlum, yaxşı bax, təbiət budurDağı ucalığın, tarixin yaşı,Düzü genişliyin ulu yaddaşı.
Qəzəl 228شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را
Gərək o günlərdən ayrılmayaydıqİndi çalxanmışıq nehrələr kimi,İndi tozlanmışıq səhralar kimi,
Pərakəndə şeir 234خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد
Nə xoşbəxtdir bu meşənin ağaclarıBuludlarla öpüşür,ulduzlarla görüşür.
Qəzəl 242چون ندارد حرف ره در خلوت محجوب ماپیچ و تاب بی قراری ها بود مکتوب ما
Köklər ömrü boyu qaranlıqdadıKöklər budaqlarlagörüşə bilməz,
Pərakəndə şeir 244با دلم آتش نگاهی دستبازی می کندبرق با عاجز گیاهی دستبازی می کند
Ayağın tutduqca gəz təbiətiBax bu gözəlliyə,bax, gözəl insan,
Qəzəl 247از ته دل نیست در میخانه استغفار ماخوابها در پرده دارد دیده بیدار ما
O, ana yurduna arxa çevirməzKimin dodağındaqımqıması var,