Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما
Qoy ürəyim danışsınQarşıda bir yaşıl yaylaq,göydə Allah, yerdə mən,
Qəzəl 39در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟راهِ دوری پیشداری، رو به پس کردن چرا
Hər gün saz ruhunda, söz kökündəyəmBütün ömrüm boyu, həyatım boyu,Hər gün saz ruhunda, söz kökündəyəm.
Qəsidə 43زهی ز چین جبین آیه آیه سوره نورز خال تازه کن داغهای لاله طور
Dünya məni bulandıra bilmədiÖmrüm boyu baxdım duru sulara,Dünya məni bulandıra bilmədi.
Pərakəndə şeir 44گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب
Mənim ölümüm də gözəl olacaqKiminsə başına vaxtsız yağsa qar,Ruhum oda dönər, buza çevrilər.
Qəzəl 53نالهٔ من میزند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را
Təkcə bələyini gətirmir gələnHər insan özüylə dünya gətirir,Dünyaya özünü gətirir gəlir.
Qəzəl 55کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را
Bəlkə, qocalıq da qar rəngindədirTəbiət pay böldü fəsillərinə,Çiçək yaza düşdü, qar qışa düşdü.
Qəzəl 56آه میباشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را
Əbədi yerində qalmaz bir qalaSünbülün saraldı, döyülməlisən,İştah da, tamah da vəl ağzındadı.
Pərakəndə şeir 60چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را
Nə gətirdin bu dünyaya?Yazıq insan, dərdli başınnələr çəkdi bu dünyada,
Qəzəl 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بیتابی چراغان کرد کوهِ طور را
Doğmaca qardaş kimiYanan şamla üz-üzə,ilhamla baş-başayam,
Pərakəndə şeir 64کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
Şair ömrüŞairlərin qatarındabir durnadı,
Pərakəndə şeir 75دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است
Həyatdan yazanlar geri qalıblarZülüm görməyənlər zülümdən yazır,Ölüm görməyənlər ölümdən yazır.
Qəzəl 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامیکِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را
Şair başdan-başa təbiət olubBaxmaqla doymurambu gözəlliyə,
Qəzəl 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را
Mənim ömrümDurnaları qaqqıldayan,Buludları şaqqıldayan
Pərakəndə şeir 85بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشستچین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست
Kim daha çox sevirsəBu cavan oğlana “qardaşım” de,Sənin qardaşın olsun.
Qəzəl 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟
Get sönən ocağı təzədən qalaBaxma bu yolların uzaqlığına,Qayıt gəncliyinə, uşaqlığına.