Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
برادر نیستی است طبعش در شعر مرغوب افتاده بود این مطلع از اوست:با تو ای آرام جان آرام نتوانم گرفت
Etdim ona hər dəqiqə yüz min ixlasEtdim ona hər dəqiqə yüz min ixlas,Bir şişeyi-meyi-lütfü mənə olmadı xas.
Rübai 39بس دل که ز عشق تو سر خویش گرفتبس جان که به بازار تو از دست برفت
GüllərGül bağçası görcək nədən insan arasın da,Bitmiş o tikanlar niyə güllər sırasında?
O gün gələcəkLəpələr qanlıdır Arazda yenə,Nalə var çaldığım bu sazda yenə.
Yandım o şəmiruyünə pərvanələr kimiYandım o şəmiruyünə pərvanələr kimi,Oldum əsir zülfünə, divanələr kimi.
Qəzəl 6روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را
Qəzəl 6421گر محو ز خاطر شود اندیشه مردنممکن بود از دل غم صدساله ستردن
Qəzəl 149Eşqinin sədası cahana düşdü,Hər səni sevən kəs ziyana düşdü.
Qəzəl 471ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توامبندهٔ قد خوش و رفتار چالاک توام
Qəsidə 1Bu vəfasız dəhrdə biz dərdə olduq mübtəla,Dərdə adət etmişik, axtarmarıq hərgiz dəva.
Lazımdır utanmaqSən adət edibsən gecə-gündüz ha qaşınmaq,Lazımdı baxanda sənə odlarına yanmaq,
Gözün ohıyile cigerüm kan dile değdiGözün ohıyile cigerüm kan dile değdiDahi ne atarsın çün ohun kandile değdi
Xosrov və Şirin, fəsil 121Gör nə danışırdım, söz hara çəkdi,Atım baş apardı, kənara çəkdi.
Qəzəl 421این چه حدیثست که کرد آن صنم؟گفت که: معشوقه و عاشق منم
Məktub(«Molla Nəsrəddin»in möhtərəm yazıçısı Qızdırmalıya)*Əfəndim! Sözlərinizdən hərarət yağır, oxuyanda insanın dil-damağı quruyur. Məqalələrinizin hədərən-pədərən olmasından belə mə’lum olur ki, bir az da titrətməniz vardır. Onun da cəhəti bulvarda gəzəndə starşi qaradovoy, börk götürmüsən, sənə soyuq dəyibdir. Əlbəttə mənim ərzimi qəbul edib gərək bir qrantsız hamam tapasan, bir qədər tərləyib, sonra suya girib fitəni başuva salıb altmış qab isti su fitənin üstündən başuva tökəsən. Ondan sonra əhvalını mənə yazgilən. Hərgah yaxşı olmasan, eybi yoxdur, qızdırmanı bağlaram.
Rübai 29حرفی ز میان کاف و نون پیدا شدزان حرف وجود آدم و حوا شد
Rübai 54تا مهر فکند بر من آن سرو بلندمهر همه عالم از دل من برکند
Töhfeyi-Sami, bölmə 520کدخدا زاده ی قصبه تهران است من در این حیرانم که این تخلص ناملایم بآن اسم و لقب نامعقول چون جمع شده؟!یکدم بکام از او نرسیدم تمام عمر
Kəsdim o ləbi-ləlfəşandan rəğbətKəsdim o ləbi-ləlfəşandan rəğbət,Ol sərvi-qədü qönçə-dəhandan rəğbət.
Rübai 42ای کم زده خورشید فلک از رایتعاجز شده کان ز طبع گوهرزایت
GüzgülərGüzgülər, güzgülər, əski güzgülər,Nə göz şəfəqlənər, nə də üz gülər,
Bir məktəbin qapısındaBir məktəb binasının keçərkən qabağındanQəribə bir lövhənin şahidi oldum yenə.
Dün gecə açdı nigarım üzünü ay kimiDün gecə açdı nigarım üzünü ay kimi,Gördüm ol mahın əyilmiş qaşını yay kimi.
Qəzəl 11چون لبت از مصر کی خیزد نباتکز نباتت میچکد آب حیات
Qəzəl 6560چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاهمی زند غیرت ز مژگان تیشه بر پای نگاه
Qəzəl 151Hüsn rikabında, bax, şəmsü qəmər getmədə,Ləblərin ardınca da şəhdü şəkər getmədə.
Qəzəl 476اگر به مجلس قاضی نمودهاند که: مستممرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم
Qəsidə 2Mənəm ki, görməmişəm əhli-ruzigarda vəfa,Nəsib olub mənə min dürlü dərd, cövr, cəfa,
Ey könülTa keçəl-küçəllər oldu imdi yarın, ey könül!Qarə oldu yar əlində ruzigarın, ey könül!