Safavid era
ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفتجوهر تیغ ازان موی میان تاب گرفت
Ghazal 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا
Ghazal 1640پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفتبرق در خرمنم از شعله آواز گرفت
Ghazal 1641بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفتآخر این آینه خوش صیقلی از رنگ گرفت
Ghazal 1642لب لعل تو ز خون دل من جام گرفتسرو قد تو ز آغوش من اندام گرفت
Ghazal 1643هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفترفت از دست و رگ خواب فراغت نگرفت
Ghazal 1644خیال آب مرا در سرابها انداختامید گنج مرا در خرابها انداخت
Ghazal 1645که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟که شور در دل و جان مشوشم انداخت
Ghazal 1646بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداختگهر ز شرم لبت سنگ در دهان انداخت
Ghazal 1647ز شرم در حرم وصل جان محرم سوختفغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت
Ghazal 1648عبیر زلف به جیب صبا نباید ریختبه چشم بی بصران توتیا نباید ریخت
Ghazal 1649فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریختکه جای نغمه شرار از زبان بلبل ریخت
Ghazal 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
Ghazal 1650بتان که صید به نیرنگ مینمایندتکباب آتش بیرنگ مینمایندت
Ghazal 1651کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟شکست در جگرم شیشه این گلاب کجاست؟
Ghazal 1652ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟در آتشم ز پر و بال خود، چراغ کجاست؟
Ghazal 1653اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داریبهشت و طوبی و حوران خوش لقا اینجاست
Ghazal 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاستز سبزه موی بر اندام گلستان برخاست
Ghazal 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداستبه سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست
Ghazal 1656عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداستصفای هر چمن از روی باغبان پیداست
Ghazal 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداستز لطف، زهر خط از زیر این نگین پیداست
Ghazal 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراستتمام سجده سهوست طاعتی که مراست
Ghazal 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماستشبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
Ghazal 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.