Qasida
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زان همه امّیدها که بودم در دلنیست کنون غیرِ ناامیدی حاصل
Qasida 30یا من علت بتربته رتبه النجفتو در شاهواری و خاک نجف صدف
Qasida 16فلک، ای دوست، ز بس بیحد و بیمر گرددبد و نیک و غم و شادی همه آخر گردد
Qasida 41خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارشکه ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خارش
Qasida 33خوش آن که او را در دل بود وِلایِ علیکه هست باعث رحمت به دنیی و عقبی
Qasida 31شد از شکوفه چمن را لطافتی حاصلنماند نامیه را از خزان گره در دل
Qasida 23ای سیه مار جهان را شده افسونگرنرهد مار فسای از بد مار آخر
Qasida 6ای روی چون بهشت ترا کوثر آینهرخسار آتشین ترا مجمر آینه
Qasida 4حَسَبِ مرد هنرمند به فضلست و ادبشکر ایزد که مرا فضل و ادب گشته حَسَب
Qasida 16نوبهارست جهان رونق دیگر داردباغ را شمع رخ لاله منور دارد
Qasida 31حاصل عمر تو افسوس شد و حرمانعیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان
Qasida 9هزار شکر که گوهر فروز جاه و جلالبه خانه شرف آمد به دولت و اقبال
Qasida 5چشمم سپید شد به رَهِ انتظارِ اسبپیدا نشد ز جانب سوران سوارِ اسب
Qasida 41دلا تا کی چنین در قید آن زلف دو تا باشماسیر دام محنت بسته بر دام بلا باشم
Qasida 2کار مده نفس تبه کار رادر صف گل جا مده این خار را
Qasida 20روی در برج شرف آورد دیگر آفتابکرد ازین تحویل عالم را مسخر آفتاب
Qasida 10نقاب دارد و دل را به جلوه آب کندنعوذباللّه اگر جلوه بی نقاب کند
Qasida 44بگشاده گوش تجربه و چشم امتحانکردم چو عزم سیر درین تیره خاکدان
Qasida 9گویند عارفان هنر و علم کیمیاستوان مس که گشت همسر این کیمیا طلاست
Qasida 22منت خدای را که سلیمان روزگارآمد به تخت سلطنت از سیر و از شکار
Qasida 15فکر آن باش که سالِ دگر ای شوخ پسرروزگارِ تو دِگر گردد و کارِ تو دگر
Qasida 2منم ندیده ز ابنای روزگار وفاولی کشیده ز هر یک هزار گونه جفا
Qasida 19ای دوست، دزد حاجب و دربان نمیشودگرگ سیه درون، سگ چوپان نمیشود
Qasida 25دگربار از جلوس شاه دوراندو چندان شد نشاط اهل ایران
Qasida 17تا شهنشاهِ جهان گردید مهمانِ وزیرمتّفق دید آسمان بختِ جوان با رایِ پیر
Qasida 20فلک ز دور مخالف مگر پشیمان شدکه هرچه در دل ما بود عاقبت آن شد
Qasida 26در خانه شحنه خفته و دزدان به کوی و بامره دیولاخ و قافله بی مقصد و مرام
Qasida 5نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار
Qasida 19پدرش گفته که با من ننشیند پسرشمُردَم از غصّه خدا مرگ دهد بر پدرش
Qasida 23زهی دمادم به بوی زلفت مذاق من خوش دماغ من ترمرا زمانی مباد بیرون خیالت از دل هوایت از سر