Ghazal 379

چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 385

معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 394

نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 400

نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 412

نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران رابه مشت خار ما سرگرم کن آتش عذاران را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 415

زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 421

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 423

نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 429

اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 432

تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو رانباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 437

مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 465

مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌هاکه وسعت رفت از دست و دل مردم به منزل‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 470

ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌هاکه می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 489

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 493

کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 496

باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 500

هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود راچون سلیمان به پریخانه رساند خود را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 506

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 528

سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 535

می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 538

دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مراکی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 539

آشنایی به کسی نیست درین خانه مرانظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 543

مژه مانع نشود اشک سبک جولان رادامن بحر به فرمان نبود مرجان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 544

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان راچه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 547

تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 548

گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 555

چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 560

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 573

دل نگردید شب وصل تهی از گله‌هاطی شد این وادی و هموار نشد آبله‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 577

نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا

Saib TabriziGhazal2 min