Ghazal 1447

مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1454

از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1456

در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1460

در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرستمی دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1462

لب لعلت ز می ناب رباینده ترستچشم مخمور تو از خواب رباینده ترست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1463

به تماشای تو از هر مژه راه دگرستهر بن موی کمینگاه نگاه دگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1469

زاده بد گهر از پاک گهر ممتازستمگس سگ ز مگسهای دگر ممتازست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1470

چون به حیرت زدگان است مرا روی سخنطرف صحبت من صورت دیوار بس است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1472

خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش استاین سرایی است که در بسته و معمور خوش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1473

ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش استآه ازین راه درازی که ترا در پیش است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1474

نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1491

کوثر زنده دلی چشم تر مردان استدل پر آبله درج گهر مردان است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1492

دل پر داغ گلستان سحرخیزان استنفس سوخته ریحان سحرخیزان است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1497

کلک من شعله برجسته این نه لگن استشمع من باعث دلگرمی هفت انجمن است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1501

عشق سرمایه تسکین دل زار من استخانه پرداز جهان خانه نگهدار من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1507

دخل و تحسین بجا باعث احیای من استهر که را درد سخن هست مسیحای من است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1514

در کف هر که بود ساغر می، خاتم ازوستهر که در عالم آب است همه عالم ازوست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1521

خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1527

غنچه را چاک به دامن ز گریبان رفته استتا که دیگر به تماشای گلستان رفته است؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1535

آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده استلب لعلش به کبابم نمک سنگ زده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1547

صحن گلزار ز گل کاسه پر خون شده استلب جو از شفق گل لب میگون شده است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1555

فلک پیر بسی مرگ جوانان دیده استاین کمان پشت سر تیر فراوان دیده است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1562

عالم امنی اگر هست همین بیهوشی استهست اگر جنت در بسته همین خاموشی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1564

مایه پرورش عالم اسباب یکی استباغ هر چند به صد رنگ بود آب یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1567

لطف و قهر تو به چشم من غمناک یکی استنظر مرحمت و حلقه فتراک یکی است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1569

پیش صاحب نظران درد و دوا هر دو یکی استچشم بیمار و لب روح فزا هر دو یکی است

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1574

صبح میخانه نشینان کف دریای می استشفق باده کشان چهره حمرای می است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1591

خاک در کاسه آن سر که در او سودا نیستخار در پرده آن چشم که خونپالانیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1594

خار در دیده آن کس که طلبکارش نیستخاک در کاسه آن سر که هوادارش نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1595

آه من مد رسایی است که پایانش نیستبخت من ابر سیاهی است که بارانش نیست

Saib TabriziGhazal2 min