Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد
Ghazal 3765ترا چه غم که شب ما دراز میگذرد؟که روزگار تو در خواب ناز میگذرد
Ghazal 3767همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کردکه ذره ذره خاک مرا سویدا کرد
Ghazal 3778نمی توان ز کرم منع باده خواران کردبه دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد
Ghazal 3784مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد
Ghazal 3788ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گردبنای صبر و شکیب و قرار رفت به گرد
Ghazal 3789دل غریب مرا بوی گل بجا آوردکز آن بهار خبرهای آشنا آورد
Ghazal 3796ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد
Ghazal 3798ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد
Ghazal 3803بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد
Ghazal 3804دل مرا نگه گرم یار می سازدستاره سوخته را این شرار می سازد
Ghazal 3814نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد
Ghazal 3818ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزدز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد
Ghazal 3823به می غم از دل افگار برنمی خیزدبه آب از آینه زنگار برنمی خیزد
Ghazal 3853خوش است حس که در پرده حیا باشدکه بدنماست پریزاد خودنماباشد
Ghazal 3856خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد
Ghazal 3861ز چهره حال دل زار من عیان باشدکه از شکستن دل رنگ ترجمان باشد
Ghazal 3874کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشددرین ریاض گل آتشین نمی باشد
Ghazal 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند
Ghazal 3888ز حرف بر لب شیرین او اثرماندکه دیده نقش پی مور بر شکر ماند
Ghazal 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند
Ghazal 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند
Ghazal 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند
Ghazal 3904خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند
Ghazal 3905سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند
Ghazal 3907سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند
Ghazal 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Ghazal 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند
Ghazal 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند
Ghazal 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند