Ghazal 3760

تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3765

ترا چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3767

همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کردکه ذره ذره خاک مرا سویدا کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3778

نمی توان ز کرم منع باده خواران کردبه دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3784

مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3788

ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گردبنای صبر و شکیب و قرار رفت به گرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3789

دل غریب مرا بوی گل بجا آوردکز آن بهار خبرهای آشنا آورد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3796

ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3798

ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3803

بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3804

دل مرا نگه گرم یار می سازدستاره سوخته را این شرار می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3814

نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3818

ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزدز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3823

به می غم از دل افگار برنمی خیزدبه آب از آینه زنگار برنمی خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3853

خوش است حس که در پرده حیا باشدکه بدنماست پریزاد خودنماباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3856

خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3861

ز چهره حال دل زار من عیان باشدکه از شکستن دل رنگ ترجمان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3874

کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشددرین ریاض گل آتشین نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3885

کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3888

ز حرف بر لب شیرین او اثرماندکه دیده نقش پی مور بر شکر ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3890

اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3898

سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3901

سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3904

خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3905

سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3907

سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3908

اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3914

مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3919

چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min