Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به هر چمن قد موزون او خرام کندز طوق فاختگان سرو چشم وام کند
Ghazal 3938سخن به مردم افسرده دل اثر چه کندبه خون مرده تقاضای نیشتر چه کند
Ghazal 3939بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند
Ghazal 3940اگر به قامت رعنای او نظاره کندز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند
Ghazal 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه
Ghazal 3944سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند
Ghazal 3952خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند
Ghazal 3973دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود
Ghazal 3985سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد
Ghazal 3988ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهدز عارض تو نظر آب آفتاب دهد
Ghazal 3995اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید
Ghazal 4007برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید
Ghazal 4015دو چشم شوخ ترا دیدهبان نمیبایدکه آهوان حرم را شبان نمیباید
Ghazal 4028خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید
Ghazal 4039خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد
Ghazal 4053پروانهای که گرد تو یک بار میپرداز شاخسار شعله شرروار میپرد
Ghazal 4054راهی که مرغ عقل به یک سال میپرددر یک نفس جنون سبکبال میپرد
Ghazal 4079عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد
Ghazal 4100لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد
Ghazal 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد
Ghazal 4114چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشداز باغ برگ عیش به دامان نمی کشد
Ghazal 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد
Ghazal 4116خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد
Ghazal 4117چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد
Ghazal 4118شرم از نگاه آن گل سیراب می چکدزان تیغ الحذر که ازو آب می چکد
Ghazal 4120ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند
Ghazal 4127آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند
Ghazal 4131مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند
Ghazal 4134جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند
Ghazal 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند