Ghazal 3934

به هر چمن قد موزون او خرام کندز طوق فاختگان سرو چشم وام کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3938

سخن به مردم افسرده دل اثر چه کندبه خون مرده تقاضای نیشتر چه کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3939

بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3940

اگر به قامت رعنای او نظاره کندز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3943

کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3944

سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3952

خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3973

دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3985

سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3988

ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهدز عارض تو نظر آب آفتاب دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3995

اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4007

برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4015

دو چشم شوخ ترا دیده‌بان نمی‌بایدکه آهوان حرم را شبان نمی‌باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4028

خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4039

خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4053

پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرداز شاخسار شعله شرروار می‌پرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4054

راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرددر یک نفس جنون سبکبال می‌پرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4079

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4100

لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4113

از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4114

چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشداز باغ برگ عیش به دامان نمی کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4115

یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4116

خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4117

چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4118

شرم از نگاه آن گل سیراب می چکدزان تیغ الحذر که ازو آب می چکد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4120

ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4131

مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4134

جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TabriziGhazal1 min