Ghazal 5052

گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5054

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرشترکن دماغ جان ز می روح پرورش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5058

خوش باد سال و ماه وشب وروز میفروشکز یک پیاله برد زمن صبر و عقل وهوش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5063

پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5064

همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5067

دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5068

ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویشازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5071

از ترک مدعاست دل من به جای خویشآسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5084

از رشته جان تاب برد موی میانشاز رفتن دل آب خورد سرو روانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5087

در دل اثر از تیغ کند زخم زبان بیشصد پیرهن ازتن بود آزردن جان بیش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5089

سری را که بالین شود آستانشبود بخت بیدار خواب گرانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5092

اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5094

شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5097

هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5105

از کفر توان رستن ای یار به آمیزشسجاده تواند شد زنار به آمیزش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5108

از قناعت می رود بیرون ز سر سودای حرصره ندارد در دل خرسند استسقای حرص

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5111

در رکاب برق دارد پای ،ایام نشاطدربهار از کف مده چون شاخ گل جام نشاط

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5117

زلف تو نرم شانه شد از گوشمال خطهر مویی ازتو شد شب عید از هلال خط

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5127

گرچه صاحب نظرانند تماشایی شمعبهر پروانه بود انجمن آرایی شمع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5128

هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانعبه کف پوچ شد از گوهر دریا قانع

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5141

شعله ور گردد ز شور عشق آواز چراغاز پرپروانه باشد پرده ساز چراغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5142

هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغمی‌جهد شب‌های تار از دیده روزن چراغ

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5144

جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟کس چرا آب روان را از چمن دارد دریغ

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5155

صد گره در دل ز بحر تلخرو دارد صدفگریه ها از آب گوهر درگلو دارد صدف

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5159

نیست چون صاحبدلی تا گویم از اسرار حرفمی زنم از بیکسی با صورت دیوار حرف

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 5161

کجا روشن شود چشم زلیخا بر تن یوسف؟که عصمت سر زد از یک جیب با پیراهن یوسف

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5162

ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صافهنوز از پر طوطی نگشته شکر صاف

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5176

نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلقمی چکد زهر نفاق از گوشه ابروی خلق

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 5180

مشرق سینه چاک است در خانه عشقچشم بیدار بود روزن کاشانه عشق

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 5184

دل شکسته بود گوهر یگانه عشقبود ز چهره زرین زر خزانه عشق

Saib TabriziGhazal1 min