Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از هلاک ما سیه بختان کسی آزرده نیستمرده ما قابل ماتم چو خون مرده نیست
Ghazal 1316حسن بالادست را از شوخ چشمان چاره نیستیوسف بی جرم را از چاه و زندان چاره نیست
Ghazal 1329کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟داشت پرهیزی گر این بیمار، از پرهیز داشت
Ghazal 1340هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت
Ghazal 1341حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشتشمع با آن منزلت هرگز دو پیراهن نداشت
Ghazal 1342تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشترعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت
Ghazal 1346هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشتهر که دست افشاند بر جان، پای در منزل گذاشت
Ghazal 1348همت مردانه ما از می حمرا گذشتکشتی ما با دهان خشک ازین دریا گذشت
Ghazal 1359عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشتاز چنان حیرت فرا سروی چسان این جو گذشت؟
Ghazal 1360مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشتاز تهی مغزی حیاتم در سبکساری گذشت
Ghazal 1364آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافتاین قدر کوه گران بر سینه هامون برنتافت
Ghazal 1382صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفتسد آهن پیش این سیلاب نتواند گرفت
Ghazal 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت
Ghazal 1384آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفتخون بلبل را خوان از گلستان خواهد گرفت
Ghazal 1389در خرابات مغان منزل نمیباید گرفتچون گرفتی، کین کس در دل نمیباید گرفت
Ghazal 1395خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفتدیو از دست سلیمان عاقبت خاتم گرفت
Ghazal 1396عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفتخون خود را ازان لب شکرشکن خواهم گرفت
Ghazal 1397از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت
Ghazal 1398خانه دل روشنی از دیده روشن گرفتزنده دل را کرد در گور آن که این روزن گرفت
Ghazal 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت
Ghazal 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت
Ghazal 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت
Ghazal 1413تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟
Ghazal 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست
Ghazal 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست
Ghazal 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Ghazal 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است
Ghazal 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست
Ghazal 1454از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟
Ghazal 1456در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست