Ghazal 1312

از هلاک ما سیه بختان کسی آزرده نیستمرده ما قابل ماتم چو خون مرده نیست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1316

حسن بالادست را از شوخ چشمان چاره نیستیوسف بی جرم را از چاه و زندان چاره نیست

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 1329

کی حذر از خون خلق آن غمزه خونریز داشت؟داشت پرهیزی گر این بیمار، از پرهیز داشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1340

هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1341

حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشتشمع با آن منزلت هرگز دو پیراهن نداشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1342

تا دل آزاده برگ عیش در دامن نداشترعشه باد خزان، دستی بر این گلشن نداشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1346

هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشتهر که دست افشاند بر جان، پای در منزل گذاشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1348

همت مردانه ما از می حمرا گذشتکشتی ما با دهان خشک ازین دریا گذشت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1359

عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشتاز چنان حیرت فرا سروی چسان این جو گذشت؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1360

مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشتاز تهی مغزی حیاتم در سبکساری گذشت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1364

آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافتاین قدر کوه گران بر سینه هامون برنتافت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1382

صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفتسد آهن پیش این سیلاب نتواند گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1383

جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1384

آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفتخون بلبل را خوان از گلستان خواهد گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1389

در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفتچون گرفتی، کین کس در دل نمی‌باید گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1395

خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفتدیو از دست سلیمان عاقبت خاتم گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1396

عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفتخون خود را ازان لب شکرشکن خواهم گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1397

از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1398

خانه دل روشنی از دیده روشن گرفتزنده دل را کرد در گور آن که این روزن گرفت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1404

سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1409

بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1413

تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1418

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1419

از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1431

قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1442

میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1447

مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 1454

از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 1456

در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست

Saib TabriziGhazal1 min