Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من
Ghazal 6246به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟
Ghazal 6248منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون
Ghazal 6250چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون
Ghazal 6253اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن
Ghazal 6259می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
Ghazal 6262در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Ghazal 6278چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن
Ghazal 6280خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
Ghazal 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان
Ghazal 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن
Ghazal 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن
Ghazal 6336بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن
Ghazal 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Ghazal 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
Ghazal 6345صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من
Ghazal 6351شده است در همه عالم سمر غریبی مندویده است به هر رهگذر غریبی من
Ghazal 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون
Ghazal 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان
Ghazal 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن
Ghazal 6372دل را به آتش نفس گرم آب کنای غافل از خزان گل خود را گلاب کن
Ghazal 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن
Ghazal 6388بارست خنده بر دل کلفت پرست منپر خون بود دهان گل از پشت دست من
Ghazal 6391همچشم آبله است دل اشکبار مندر پرده دل است گره نوبهار من
Ghazal 6395چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من
Ghazal 6398از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من
Ghazal 6406هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن
Ghazal 6420از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن
Ghazal 6437ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن
Ghazal 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او