Ghazal 6237

نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6246

به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6248

منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6250

چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6253

اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6259

می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6262

در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6278

چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6280

خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6308

مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6333

به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6335

حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6336

بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6337

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6341

به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6345

صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6351

شده است در همه عالم سمر غریبی مندویده است به هر رهگذر غریبی من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6355

لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6361

چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6365

خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6372

دل را به آتش نفس گرم آب کنای غافل از خزان گل خود را گلاب کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6376

ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6388

بارست خنده بر دل کلفت پرست منپر خون بود دهان گل از پشت دست من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6391

همچشم آبله است دل اشکبار مندر پرده دل است گره نوبهار من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6395

چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6398

از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6406

هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6420

از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6437

ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6445

لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او

Saib TabriziGhazal1 min