Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد
Ghazal 3294می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد
Ghazal 3296از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟
Ghazal 3302سخنی کز دل بیتاب بود پرداردنامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟
Ghazal 3303عشق صد لخت جگر بر مژه تر داردگره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد
Ghazal 3304می کجا مهر حجاب از لب ما بردارد؟نه حباب است که هر موج ز جا بردارد
Ghazal 3314از بتان شسته عذاری که حجابی داردچشم بد دور که خوش عالم آبی دارد
Ghazal 3315لب لعل تو اگر جام شرابی دارددل ما نیز نمک خورده کبابی دارد
Ghazal 3325پاس اندوه دل تنگ نگه می داردشیشه ما طرف سنگ نگه می دارد
Ghazal 3332هر که چون غنچه سر خود به گریبان نبردوقت رفتن ز گلستان لب خندان نبرد
Ghazal 3335زخم عشاق محال است ز خنجر گذردچه خیال است که مخمور ز ساغر گذرد؟
Ghazal 3343کعبه از کوی تو لبیکزنان میگذردزمزم از خاک درت اشکفشان میگذرد
Ghazal 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کردخنده چاک، گریبان مرا رسوا کرد
Ghazal 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کردگریه چون شمع نهان در دل شب باید کرد
Ghazal 3350روی آیینه دل تار نمی باید کردپشت بر دولت دیدار نمی باید کرد
Ghazal 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کردخویش را طعمه شهباز نمی باید کرد
Ghazal 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرداینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد
Ghazal 3353رخنه هایی که مرا در جگر آن مژگان کردزرهی نیست که بتوان به قبا پنهان کرد
Ghazal 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کردصف محشر علم شهرت خود پنهان کرد
Ghazal 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کردسفر آینه را رو به قفا خواهی کرد
Ghazal 3365بیتو گر شاخ گلی دیده تماشا میکردمشق نظاره آن قامت رعنا میکرد
Ghazal 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کردز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد
Ghazal 3375هر که در وقت جوانی ره طاعت گیردخط پاکی ز عرق ریزی خجلت گیرد
Ghazal 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیردبارها فال ز دیوان حیا می گیرد
Ghazal 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زدتر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد
Ghazal 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد
Ghazal 3393صبر را زمزمه من سفری می سازدکوه را ناله من کبک دری می سازد
Ghazal 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد
Ghazal 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟
Ghazal 3396پیر بر زندگی افزون ز جوان می لرزدبرگ بر خویش در ایام خزان می لرزد