Ghazal 6814

بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6820

غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6821

خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسیکه نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6825

سینه باغی است که گلشن شود از خاموشیدل چراغی است که روشن شود از خاموشی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6828

می وصل تو به کم حوصله ها ارزانینشائه خون جگر باد به ما ارزانی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6833

دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6834

تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنیپنجه در پنجه آن زلف چلیپا نکنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6841

بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6847

تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6850

دل مرا به نگاهی ز من برآوردیسخن نکرده مرا از سخن برآوردی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6860

مآل تیغ زبان نیست غیر سربازیبه زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6862

کجاست دولت آنم که یار من باشی؟ز خود کناره کنی در کنار من باشی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6870

گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگیدمید صبح و تو چون سبزه در ته سنگی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6878

به محفلی که رخ از باده لاله زار کنیچه خون که در دل بی رحم روزگار کنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6880

چرا به سلسله زلف او نظر نکنی؟چرا به عالم بی منتها سفر نکنی؟

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6881

برون نیامده از خویشتن سفر نکنیز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6888

نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6895

از مردمان اگر چه کناری گرفته ایاین گوشه را برای شکاری گرفته ای

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6900

با زهر چشم خنده هم‌آغوش کرده‌ایبادام تلخ را چه شکرپوش کرده‌ای؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6914

ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتیوز لعل آبدار تو کوثر روایتی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6922

حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسیبوی گل از نسیم صبا نشنود کسی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6924

تیغ تو در نیام کند قطع زندگیاز آب ایستاده که دید این برندگی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6931

چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟در آشیانه عیش به یاد قفس کنی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6937

هرگاه رخ ز باده عرقناک می کنیهر سینه ای که هست ز دل پاک می کنی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6940

لنگر درین خراب برای چه می کنی؟در راه سیل خواب برای چه می‌کنی؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6944

چندان به خضر ساز که از خود بدر شویکز خود برون چو خیمه زدی راهبر شوی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6955

زنهار دل خویش به عالم نگذاریاین عیسی جان بخش به مریم نگذاری

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6961

با زلف تو دم می زند از نافه گشاییبی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6963

خرابم کرده چشم نیم مستیکه دارد همچو مژگان پیشدستی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6965

هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی

Saib TabriziGhazal1 min