Mammad Araz
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Eyfel qülləsindən Parisə baxdım,Par-par parıldayan Pari, Paridir.
İlğım məhəbbət– Könlümə ələndi payız yarpağı...Məhəbbət, nə erkən saraldı belə.
YuxuQəribə bir yuxu gördüm bu gecə mən,Qopub qaçmaq istəsəm də
Əsgər ağac əkirƏtrafı qum çölü,qum adası;
Əsgər məktubuƏsgər məktubları alıram hərdən,Məhəbbət, cəsarət, dəyanət dolu.
Özündən qaçmağa nə varmış?Özündən qaçmağa nə varmış?Qaçıram.
Vətən mükafatıHeç bir mükafatın yetmədi mənə,Bircə «sağ olun» da bəsimdi, vətən!
Başdaşımı kim öpəcək son dəfə?Başdaşımı kim öpəcək son dəfə? –Bir sən, bir də Vətən küləkləri.
Qızıl qayaNə yaxşı bu boyda qızıl deyilsən,Adicə qayasan,
Dəniz o dənizdi, sahil o sahil...Dəniz göylüyündə qalıb eləcə,Sahil qayaları elə həmindi.
Kimliyim, nəçiliyim...Qəfil düşdüm bəd taleyin kəməndinə mən,Axır dönüb bu halımla barışan oldum.
Mənim validolumBu fikir mərhum şairimiz Əhməd Cəmilə məxsusdur.*Bir dəfə səhhətini soruşanda dedi: «Nəvəm mənim validolumdur. O, bizə gələndə bütün ağrılarımı unutdurur». Bir neçə ildən sonra bu hiss mənə də doğmalaşdı. Həmin fikri yazıya çevirməyə çalışdım.*
Xəstəxana həyətində bülbül oxuyurHəkim dostum Cəfər Quliyevə*Xəstəxana həyətində bülbül oxuyur,
Dostlar qazsın məzarımıGözlərimə payın yetsəGözün aydın, torpaq anam.
KöçəriSən də köçərisən, mən də, bilirik,Deyən yox özünə: «yazıq köçəri».
Məmməd Araz qayasıBu yaxınlarda aldığım oxucu məktubunda deyilir ki, «Sarıbulaq» adlanan dərəyə gedən yolun üstündə bir sal daşa «Məmməd Araz kürsüsü» adı vermişik. Kövrəldim. Onu çoban dostumun hədiyyəsi saydım. O sal daş mənə bir qaya boyda göründü. Xəyalən o qayanın görüşünə getdim.*Fərmanına, təltifinə alqış, ey çoban,
Mənə biganəlik öyrət, ürəyim!Mənə biganəlik öyrət, ürəyim!Qıvrılım içimdə,
Dünya düzəlmirBöyük Mirzə Cəlilə*Ömür də tükənir, söz də tükənir,
Göy altında, yer üstündəBu dünya ibrətdi, bu dünya dərsdi,İtirən uduzur,
Necə yaşadımsa...Heç nə qalmayacaq, bilirəm, heç nə;Nə şöhrət çələngi, nə şöhrət tacı.
Ayağa dur, Azərbaycan!Nə yatmısan, qoca vulkan, səninləyəm!Ayağa dur, Azərbaycan, səninləyəm!
Qoş məni dağ küləyinəTanrım, məni məndən qopar,Qoş məni dağ küləyinə.
Düşmən qabağından qaçan «kişilər»Başını qorudu boş papağınan,Pay verdi düşmənə zər tabağınan;
Məni ölməyə qoymurlarDostum Heydər Həsənoğluna.*Tənha çağımda yığışır,
Mikayıl şer oxuyur...Mikayıl Mirzənin əlli yaşı tamam oldu. O, Azərbaycan xalq artisti, böyük aktyordur, millət vəkilidir, ictimai xadimdir, sənət müəllimidir. Bunlar hamısı məlumdur. Mən şair olduğum üçün onun çoxsahəli fəaliyyətinin bir qanadından – poeziya qanadından danışmaq istəyirəm, onu alqışlamaq istəyirəm, onu dinləmək, dinləmək istəyirəm.*Məncə, Mikayılı bir dəfə dinləyən kəs sonra uzun zaman özünü, öz içini dinləməyə bilmir, çünki Mikayılın oxuduqları yalana, böhtana: riyakarlığa, nadanlığa qarşıdır, onları daşıyanlara qarşıdır; onlara sillədir, qılıncdır Mikayılın şerləri. Onları dinləməmək mümkün deyil...*
Atamın kitabıBirinci etirafAtam İnfil İbrahimova ithaf edirəm.*
Professor Gülə məktubOxudum, professor,Oxudum məqaləni,
Mənim NaxçıvanımSinəmdə o yerin dağ havasıdır,Qaynar bulaqları qaynar qanımda.
Ana yurdum, hər daşına üz qoyumAna yurdum, hər daşına üz qoyum,Hər dərəndə çaldığım saz yaşayır.
Çoban çörəyi, çoban ürəyiQışlaqda yazılmış şer*Bir qadın ki, dağ mehini düzüb saçına,