Qasim Anvar · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
من و معشوق و جام ناب صباحبگشا بر من این در،ای فتاح
Ghazal 257هر که او را هوس منصب اعلا باشدقبله جان و دلش زلف چلیپا باشد
Ghazal 270از دولت وصال تو کارم بکام شدبختم بلند گشت و سعادت غلام شد
Ghazal 335از افق مکرمت صبح سعادت دمیدمحو مجازات شد،شاه حقیقت رسید
Ghazal 356با ما سخن از خرقه و سجاده مگوییداز ما بجز از شیوه مستانه مجویید
Ghazal 389با زلف و رخت مست مدامیم شب و روزای ماه وفا پیشه و ای شاه دل افروز
Ghazal 425طلبکاری ز حد بگذشت و ما محروم و نامحرمدریغ این جان محروم از جراحتهای بیمرهم!
Ghazal 448عیسی بظهور آمد، من مرده چرا باشم؟ایام بهار آمد، پژمرده چرا باشم؟
Ghazal 460مست بودیم بگلبانگ تو هشیار شدیمخفته بودیم بآواز تو بیدار شدیم
Ghazal 471غیر از تو کس دگر نداریموز تو نفسی بسر نداریم
Ghazal 527گفت حق: «کل من علیها فان »بفنا راضیم برغبت جان
Ghazal 542ناوک غمزه می زند بر دل من نگار منصد پی اگر جفا کند، صدق و صفاست کار من
Ghazal 555«حمدلله » گفت رب العالمینمن چه گویم تا چه حکمت هاست این؟
Ghazal 557ما داغ آرزوی تو داریم بر جبینما در هوای عشق تو داریم عقل و دین
Ghazal 635چه غمست آخر از غم؟ چو تو در میانه باشیغم جانانه باشد چو تو در میان نباشی
Ghazal 640گر شمس منیر آمدی، ار بدر تمامییک جرعه تصدق طلب از ساقی جامی
Ghazal 649بتو جان کجا برد پی؟ که تو شاه بی نشانیز تو دل کجا گریزد؟که تو معدن امانی
Ghazal 680سؤالی دارم، ای جان، کز کجاییبگو: از دار ملک آشنایی
Ghazal 5برافشان زلف مشکین را، که خوش حالیم ازین سوداکه می یابم ز بوی او نسیم جنت الماوا
Ghazal 30وقت آن شد که می ناب دهی مستان راخاصه من بیدل شوریده سرگردان را
Ghazal 39ای از جمال روی تو تابنده آفتابوز آفتاب روی تو خورشید در حجاب
Ghazal 54دلم رابرد عشقت، «فات مافات »کجا یابم دگر؟ هیهات، هیهات
Ghazal 94آن را که قبله اش رخ خورشید انورستاعراض گر کند، بهمه روی کافرست
Ghazal 114ملامت را بمان، چه جای بیمست؟که روح القدس جانت را ندیمست
Ghazal 127فروغ نور رخت آفتاب تابانستولی چه سود؟ که از چشم خلق پنهانست
Ghazal 136باد صبا برگرفت پرده ز رخسار دوستجمله ذرات را عربده و های و هوست
Ghazal 139بیار جان طلب کار را بحضرت دوستببین که با همه ذرات کون رو در روست
Ghazal 145دل ما بصد جان طلب کار اوستولی در حقیقت طلب کار اوست
Ghazal 152در فهم همین نکته بسی عزت و جاهستاین نکته که: آن دلبر ما در همه جا هست
Ghazal 156همچو خورشید، که او را نظری با ما هستیار ما را بحقیقت نظری با ما هست