Suleyman Rustam
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
Şad günümdə yaxşı ki, məndən də şaddır sevgilim,Şerimə illər boyu qoldur, qanaddır sevgilim.
Sən yoldan keçəndəTəbrizli gözələ*Ayrılığın hər günü,
Biganə deyil!Qan qardaşıma*Uzaqdan-uzağa görürəm ki, mən
Qızım ƏzizəyəEvimizə gələndə məhəbbət gətir, qızım...Öz hüsnünə bənzəyən təravət gətir, qızım!
Əksini gördümQəlbimdə yenə saf, ləkəsiz güzgünü gördüm,Mən orda böyük eşqimin öz mülkünü gördüm.
Gəlin gəlsinGün batdı, külək yatdı,Tox bir quzu tək yatdı.
Köçən deyiləmQoy əcəl bilsin ki, vəslin bağından,Gül-çiçək dərməmiş keçən deyiləm.
Bir anlıq həyəcanSevgilim, həyatla vida çağımdaBorcunu yerinə yetirməyə gəl.
Vəfalı qalıbYenə könlüm quşu xəyala dalıb,Başımın üstünü dumanlar alıb.
Süleyman dərdiMəni yandırdı Füzuli kimi hicran dərdi,Uzun illər demədim xalqa bu pünhan dərdi.
Həyatdır mahnıOxucum, ömürlük şair gözümdəMəhəbbətdir mahnı, həyatdır mahnı.
Mübarizə elan edirəmDəmir kimi kəlmələrdir mənim silahım,Şeirlərdir, nəğmələrdir mənim silahım!
Təbrizli gözəllərDünyaya dəyər nazlı, siyah gözlü gözəllər,Baldan da, şəkərdən də şirin sözlü gözəllər.
Qəbrimə yazsın nəqqaşEy gözəl Təbrizimin dilbəri, gəl vəslə yol aç,Sənin hicrində ürəkdən süzülür gözlərə yaş.
Təbriz gözəlinəAnır xəyalını könlüm, gözəl mələk, hər yaz,Qırıq qanadlı göyərçintək eləyib pərvaz.
Oralıyam mənİllərdir üzünə həsrət qaldığım,Doğma qardaşımdan aralıyam mən.
Çörəyim, ağlaTəbrizli bağlarda soldu gül-çiçək,Ağla, gülüm, ağla çiçəyim, ağla.
Amandır, getməTəbrizdən ayrılarkən*qardaşımdan eşitdiklərim*
Təbriz zindanındaZindanda, ah sataşdı gözüm xəstə bir qıza,Dillən! – dedim, o bəxti qara, sönmüş ulduza.
Qardaşımın dərdiDərdim bir olsaydı, olmazdı qəmim,Gör nə günə saldı zəmanə məni.
XatirəZəfər dolu kitabında VətəninHər igidin şöhrəti var, adı var.
Saxla yadındaQardaş! Gözümə sən yenə pəjmürdə göründün,Bəsdir bu qədər qolları zəncirli süründün.
Kölgə varQardaş! Bizim görüşümüz uzun sürmədi,Dövran bizə bu vüsalı rəva görmədi.
Ən müqəddəs arzuBir arzum da var dünyada –Bu şairi salıb yada
Şəhriyara dördüncü məktub“Hərdən belə səsin gəlsin,*Gözümüzün yaşın silsin”*
Qafurun ürəyiI**İnsan var ki, bütün ömrü bir heçə bənzər,
Nakam məhəbbətAzəroğluya*Təbrizdə olmuşam anadan qəmli daxmada
12-ci tüfəngAt belində yavaş-yavaş dırmanırıq dağlara,Öz əlilə gözəl bahar min rəng vurmuş bağlara,
Nazim Hikmət“Düşünən beyni Moskvaysa ölkəmizin,Təzə qan dağıdan qəlbidir Bakı!”
İsmayıl Hidayətzadəİsmayıl Hidayətzadə dedikdə gözlərimiz önündə mənalı, qaynar həyat sürmüş böyük istedada malik sənətkarımız canlanır.Hidayətzadə kimsəyə bənzəmirdi. O özündən əvvəl gələn sənətkarlardan öyrənərək, özünəməxsus orijinal, axtarışlarla dolu sənət yollarında addımlayırdı. Bəstəboy, qarabuğdayı, od baxışlı bu adamın daxilində bir sənət ümmanı dalğalanırdı. O, nə evdə, nə teatrda rahatlıq bilməzdi. Həmişə axtarışda, həmişə səhnəmizin inkişafı üçün düşünməkdəydi.