Ghazal 2566

تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کندزهر غیرت مرگ را در کام شیرین می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2586

گوشه گیران در سخاوت بی نظیر عالمندچون دعا با دست خالی دستگیر عالمند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2590

هر که خود را بشکند در دیده هایش جا کنندهر که گردد حلقه، بر رویش در دل وا کنند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2595

کو جنون تا خاک بازیگاه طفلانم کنندرو به هر جانب که آرم سنگبارانم کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2627

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2628

خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2667

هر سبک‌مغزی که غافل شد ز دل باطل شودکاه چون بی‌دانه گردد خرجِ آب و گِل شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2682

عیب پاکان زود بر مردم هویدا می‌شوددر میان شیر خالص موی رسوا می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2688

آن لب رنگین‌سخن بی‌خواست گویا می‌شودغنچه چون افتاد بازیگوش خود وامی‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2693

هر که را غمخوار گردی غمگسارت می شودپرده بر هر کس که پوشی پرده دارت می شود

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 2706

هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شودذره اینجا پرده خورشید تابان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2709

گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شودخواب من آشفته زان خط چو ریحان می شود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2711

کار ما از ساغر پرمی به سامان می شودمجلس ما از گل ابری گلستان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2734

کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟نیست ممکن گوهر شاداب نم بیرون دهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2752

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2760

می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2771

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2825

اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گرددجهان از خنده برق تجلی گلستان گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2827

بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2845

به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گرددنفس تا راست سازد صبح صادق پیر می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2851

خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2859

دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2905

توانگر در دل از سامان خود آزارها داردبه قدر فلس، زیر پوست ماهی خارها دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2922

به ذوقی تکیه بر شمشیر جسم لاغرم داردکه شبنم در کنار گل حسد بر بسترم دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2928

مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2956

عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمی‌داردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمی‌دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3041

کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3068

که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟

Saib TabriziGhazal2 min