Ghazal 6198

ز کوی یار آسانی کی توان قطع نظر کردن؟که بیرون رفتن از دنیاست از کویش سفر کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6199

چه باشد جان که نتوان صرف راه دلستان کردن؟ازان جان جهان نتوان کنار از بیم جان کردن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6203

به روی سخت نتوان گفتگو را دلنشین کردنبه همواری تلاش نام باید چون نگین کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6206

جدا شو از دو عالم تا توانی با خدا بودنکه دارد دردسر بسیار، با خلق آشنا بودن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6207

میسر نیست با هوش وخرد بی دردسر بودنگوارا می کند وضع جهان را بی خبر بودن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6209

به زیر تیغ جانان از بصیرت نیست لرزیدننفس در زیر آب زندگی ظلم است دزدیدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6211

مروت نیست جرم بوسه دزدان را نبخشیدنکه بس باشد قصاص این گناه سهل، لرزیدن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6218

دلا چون ذره زین وحشت سرا آهنگ بالا کنسرشک گرمرو را شمع بالین مسیحا کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6221

چو تیغم پهلوی خود جای ده جوهر تماشا کنبکش دست نوازش بر سرم دیگر تماشا کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6222

سفر نزدیک شد، فکر اقامت را ز سر وا کنمهیای وداع آشیان شو، بال و پر وا کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6225

به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6228

نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب مننخواهد ماند در بیرون در بوی کباب من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6230

نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6237

نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6246

به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6248

منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6250

چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6253

اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6259

می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6262

در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6278

چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6280

خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6304

به شکر این که نه ای، ای صراحی از دورانبه پای خم برسان سجده ای ز مخموران

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6308

مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6333

به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6335

حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6336

بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6337

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6341

به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6345

صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من

Saib TabriziGhazal1 min