Зейнал Халил
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Xəyanət – gözü kor, qulağı da kar,Dayanıb mal kimi baxır üzünə...
Bir tabut üstündə dedi bir çiçəkBir tabut üstündə dedi bir çiçək:– Dünyada olmaya
Səhər də, axşam da işlədi bağbanSəhər də, axşam da işlədi bağban,Verdi çiçəklərə diləklərini.
Iıı şəkilYenə də saray. Sarayda bir otaq. Hicran pəncərə önündə dayanıb göylərə uçan ağ buludlara baxır. Asta-asta oxuyur. Səhərdir.*Hicran**
V şəkilXaqaninin evi. Evin yan tərəfində yaşıl bir yer. Səhərdir. Evdən yaşıllığa kiçik bir pilləkən enir. Nizami və oğlu yaşıllıqda söhbət edirlər.*Nizami**
Öləndə bir daşa çevirin məniÖləndə bir daşa çevirin məni –Vətən torpağında bozca bir daşı.
Əgər gözüm kor olsaƏgər gözüm kor olsa,Baxaram dünyaya mən
Günəş, dəniz və insanYanıb göy üzündə bir əzəmətləGünəş axşamçağı batdı sularda.
Pəncərədən gördüm səniGözəl bir yay axşamıydı.Küçəmizdən keçən zaman
Bir göyərçin daşa çırpıbBir göyərçin daşa çırpıbSındırarsa qanadını,
4. Qəbrin üstə düşdü ilk qar...Bu gün səhər narın-narınQəbrin üstə töküldü qar.
Batıb kənd yolunda qəmə, kədərəBatıb kənd yolunda qəmə, kədərə,Bir ana qərq olub düşüncələrə.
Bir insan doğuldu... Öldü... yığıldıBir insan doğuldu... Öldü... yığıldı,Danışdı “natiqlər”... Yaşardı min göz.
Barını yediyin ağacı kəssənBarını yediyin ağacı kəssən,Özün barlı ağac ola bilməzsən!..
Koroğlunun qocalığıƏsli eldən alınmışdır*Tüfəng çıxdı mərdlik getdi, ay haray,*
Şairin yuxusu(dramatik poema)*İştirak edənlər
Iv şəkil(İkinci şəklin quruluşu eyni ilə)*Əyanlar əyləşmişlər. Cariyələr xidmət edirlər. Əllərdə şərbət piyalələri və şərab badələri var. Rəqqasələr rəqs edirlər, hamı şaddır. Şah nəşəli halda ayağa durur. Nizaminin yanına gəlir. Onun əlində badə vardır.*
Vı şəkilAxşamdır. Şamlar yanır. İntizar təkdir. O çox pərişan görünür.*İntizar**
Vıı şəkilGüllü, çiçəkli bir bağça. Bağçanın ortasında gümüş fəvvarəli bir hovuz vardır. Səhərdir. Kəniz qız həzin bir nəğmə oxuyur. Hovuzun kənarında Kosa və Sofi Həsən söhbət edirlər.*Kəniz Qızın Nəğməsi**
Dostum! Hər insandan məna umma sənDostum! Hər insandan məna umma sən:O bir günəşdir ki, yanar ürəkdə!
Şərbət də içdim mən, zəhər də gördümŞərbət də içdim mən, zəhər də gördüm;Yenə də var olsun, söylədim, həyat!
– Söylə, ey ildırım, nə üçün sənin– Söylə, ey ildırım, nə üçün səninOddan, alovdandır bütün bədənin?
Göldə qayıq izi varGöldə qayıq izi var:Göldən insan keçmişdir!
Meşədə böyümüş nəhəng bir ağacMeşədə böyümüş nəhəng bir ağac,Palıdlar içində yaşadı müdam.
Bu gecə şaqşaraq çalxandı dənizI**Bu gecə şaqşaraq çalxandı dəniz
Dünən göydən od yağırdıDünən göydən od yağırdı,Bu günsə yağış yağır.
Mirzə Şəfi Vazehi oxuyarkən1. Giriş**Salam, Mirzə Şəfi, salam ey ustad!
Sənin fotoşəkilinMəktubumda: “Gəl deyə sevgilim!”yazdım sənə;
– Yaman yağış yağır! – Söylədi çoban– Yaman yağış yağır! – Söylədi çoban –Çıxara bilmədim malı örüşə!..
– Yenə fikirlisən? Yenə qüssə, qəm?– Yenə fikirlisən? Yenə qüssə, qəm?Heç kimə qalmayıb, inan, bu aləm!