Novrəs İman: Aşıq poeziyası
Zəlilü natəvan, əlacsız yazıq,Sən olasan mənim canım, ağlama!
AğlasınGöz yaşım naməsi qasid əlində,Oxuyub, əhvalım bilən ağlasın.
AralıQəzanın gərdişi tərsə dolandı,Necə düşdüm əziz eldən aralı.
Ay maralÇarxı-fələk məni yaman oxlayıb,Axır yaralardan qanım, ay maral!
Ay ŞəkərFəsli-tabistanda bağü bostandaNovrəstə cavanım, gülüm, ay Şəkər!
Bağışla məniBar İlahi, min bir adın eşqinə,Bu əziz axşama bağışla məni.
Bağışla məniYerin, Göyün, ərşin, kürsün nizamı,Əvvəl, bu cahana bağışla məni!
BaxBir "kün" deyib, bu dünyanı xəlq edən,Nəzər eylə, sən bir bu zamana bax.
BaxNələr gəldi keçdi fani dünyadan,Dolanan gərdişi-gəcmədara bax.
Bakı vilayətin məskən edibsənBakı vilayətin məskən edibsən,Cəhd elə, elmindən olgunan halı.
BiləsizGözüm açıb bu dünyaya gələndəDost tutmadım bu fənanı, biləsiz.
BilginənƏzizi-mükərrəm, du nuri-eynim,Oxu dərdim, mətləb ara, bilginən.
Bilin sizZiyadlı elləri, çox salamım var,Oxuyub eşidin hamı, bilin siz.
BilmədimNə gördüm yuxuda gizlin, aşikar,Olan sirri-kirdigarı bilmədim.
Bir-birOturmuşdum səhər çağı bixəbər,Gözəllər üstümə gəldilər bir-bir.
ÇağırramNə zaman ki, dərd canımda çoxalır,Onda əvvəl, kirdigarı çağırram.
ÇətindiGəldi məhərrəmlik, kəsdi qabağı,Çıxmaq olmaz bir kənara, çətindi.
ÇətindiHəqiqi insanın, istəkli canınBir-biriynən irəftarı çətindi.
DağlarZimistan dolanıb bahar çatanda,Al-yaşıl geyinib, bar olan dağlar.
DanışmaSoruşmamış bir aşığın halınıDilin açıb həcv, hədyan danışma!
OlmazHamı xəlq olunub bir qətrə sudan,Hər yetən gədaya xan demək olmaz.
DeməsinHədyan söz danışan, hədyan eşidər,İnsan olan mana hədyan deməsin.
DeyərsizHələ qəflətdəsiz, yatmısız belə,Sayıb məni bir divana deyərsiz.
DeyilAğlaram yolunda, şəhri-Lənkəran,Bu el qürbət eldi, bizim el deyil.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.