Quşlar

Quşlar, quşlar, a quşlar!Qaranquşlar, a quşlar!

Abbas Səhhət19081 dəq
Tənbəl

Çox yatma, dur, a tənbəl,Yatsan olar iş əngəl.

Abbas Səhhət19081 dəq
Yad et!

Vəqta ki, keçər bu leyli-zülmət,İşraq edər əxtəri-həqiqət,

Abbas Səhhət19082 dəq
Vaveylayi-nifrət

Təməddün əhli olmuş elm ilə alim, ziyalanmış.Pozulmuş milləti-islamın əxlaqı, fənalanmış,

Abbas Səhhət19081 dəq
Yay

Təmuz ayında dan yeri ki, başlayar açılmağa,Səmaya doğru qırmızı alov durar saçılmağa.

Abbas Səhhət19081 dəq
Payız çağında

Payız çağında hər səhər soyuq-soyuq külək əsər.Ağaclara, budaqlara dəyəndə yarpağın tökər,

Abbas Səhhət19081 dəq
Yaz

Qızışdırar bahar ayı yerin, göyün havasını,Dəyişdirər, tünüklədər xəlaiqin libasını.

Abbas Səhhət19081 dəq
Ayı və arılar

Bir ayının düşdü yolu bir zamanBal arısı kəndisinə nagəhan.

Abbas Səhhət19091 dəq
Gün və külək

Bir zaman oldu bir belə qovğa,Külək ilə gün etdilər dava.

Abbas Səhhət19091 dəq
Oğru və anası

Bir məktəbli oğurladı bir vəqtiYoldaşının kitabının xəlvəti.

Abbas Səhhət19091 dəq
Vətən

Könlümün sevgili məhbubu mənim,Vətənimdir, vətənimdir, vətənim.

Abbas Səhhət19091 dəq
Ayı və şir

Əlbir olub bir ayı bir şir ilə,Ovladılar dovşanı tədbir ilə.

Abbas Səhhət19091 dəq
Qarışqa və milçək

Dedi bir gün qarışqaya milçək:..Sən zirəksən və ya ki, mən zirək?

Abbas Səhhət19091 dəq
Sərçə və qırğı

Sərçəni bir qırğı edərkən şikar,Bir tələyə oldu qəzadan düçar.

Abbas Səhhət19091 dəq
Tülkü və meymun

Dedi bir tülküyə bir gün meymun:– Səndə, yoldaşcığazım, çoxdur yun,

Abbas Səhhət19091 dəq
Tülkü və qurd

Tülkü gəzəndə yıxılıb nagəhan,Bir quyuya düşmüş idi bir zaman.

Abbas Səhhət19091 dəq
Ulaq və aslan

Bir xoruz ilə bir zaman eşşəkKənd içində gəzirdilər tək-tək.

Abbas Səhhət19091 dəq
Müsəlman ürəfaları

Yeri düşsə əgər müsəlmandır,Vaxt olur ya İvan, ya Vartandır.

Abbas Səhhət19101 dəq
Alimnümalar

Üzü insan, qafada heyvandır,Zöhddə iddiası Səlmandır.

Abbas Səhhət19101 dəq
Yazmam!

Firidunbəy Köçərli cənablarına*“Yazmısan tazə nə şeylər? – deyə sordun məndən,

Abbas Səhhət19112 dəq
Qara xəbər

Ey qare! Məqaləmin sərlövhəsi nəzərinizə çarpdıqda bir müsibət xəbəri olduğunu, yəqin ki, biləcəksən. Və lakin hansı böyük bir nemətin millətdən fövtə getdiyini duymamış isən, qoy deyim: qəzetləri, jurnalları oxuduqda o həvəslə oxuduğun gözəl-gözəl şeirlər, şirin-şirin məzmunlar, duzlu-duzlu sözlər ki, bir anda səni həm ağladıb, həm güldürürdü – onları daha bir də görməzsən. Zira onların nazimi, onların mübdəi, onların müxtərei olan sevgili, əziz şairimiz Sabir əfəndi əlimizdən getdi!Yalnız bir istəkli rəfiq, mehriban dost itirdiyimdən bu qədər mütəəssir deyiləm. Bir böyük millət bir qiymətli şair itirdiyindən kədərim bilmüzaəfdir. Sabirin vəfatı millət üçün bir ziyani-əbədidir, bir zərbeyi-fəlakətdir ki, onun ağrısını millət öz vücudunda hələ sonralar dərk edəcəkdir. Biz indilik buralarını danışası deyilik. Əlhal Sabirə bir qədər ağlamaq istəyirəm, ey qare! Sözümü mövqesiz görüb də mənə sərzəniş etmə. O böyük şairə, o istəkli, əziz rəfiqimə xitabən qələmin hissiyyatını bəyan etməkdən keçməm deyirəm:

Abbas Səhhət19111 dəq
Sabir

Güldüyüm şiddəti-təəllümdən, Pürqəməm etdiyim təzəllümdən. Gülüşüm xəndədən gəlib iləri,*Xəndə zən etmə məndə giryələri.*

Abbas Səhhət191112 dəq
“Sabir, ey şairi-dühapərvər”

Sabir, ey şairi-dühapərvər.Eylədin ərşi-kibriyayə səfər,

Abbas Səhhət19111 dəq
Sabir

Sabir, ey alami-xəlqə tərcüman!Ey hər anda kasə-kasə zəhr udan!

Abbas Səhhət19111 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.