Sovet dövrü
Gözəl bir yay axşamıydı.Küçəmizdən keçən zaman
Qabağımda kağız, qələm...Qabağımda kağız, qələm...Göy üzündə əzəmətlə
Bir göyərçin daşa çırpıbBir göyərçin daşa çırpıbSındırarsa qanadını,
SevgilimOtağımda dəniz ətri,Yatağımda dəniz ətri,
KoktebelÜç tərəfin boz dağlardır,Qabağında Qara dəniz –
Koktebeldə bir dağ gördümKoktebeldə bir dağ gördüm –Kəpəz kimi haçadil!
LeylaQanlı döyüş zamanıBurda bir qız görmüşdüm:
Dünən göydən od yağırdıDünən göydən od yağırdı,Bu günsə yağış yağır.
Günəşdən soruşdum: – Nədəndir, müdamGünəşdən soruşdum: – Nədəndir, müdamYanırsan tükənməz bir hərarətlə?
Birisi pəhləvan deyib özünəBirisi pəhləvan deyib özünə,Yaxına qoymadı bir pəhləvanı.
Meşədə böyümüş nəhəng bir ağacMeşədə böyümüş nəhəng bir ağac,Palıdlar içində yaşadı müdam.
Elə əvvəlki kimiyəmMənelə əvvəlkitək
Bahar lövhələriYenə dağlar dumanlardan üzə çıxır,Çəmənlərdə yaşıl otlar dizə çıxır.
BilərHəsrət ağrısını, vüsal qəminiAyrılıq oduna yananlar bilər.
Nəğmələrimin ünvanıMənim təzə nəğməminÜnvanını soran kəs,
UşaqlarUşaqlar küsüşdü,uşaqlar söyüşdü,
İnamım, əqidəmYaşaya bilərəm odsuz, ilhamsız,Yaşaya bilərəm çörəksiz, susuz.
GülüşGözəl insan gözəl insanlara gülsün candan,Gülüşü eybəcər insanlar uzaq vicdandan.
Fillər də ağlayarDolaşıb yanımda öz adətinləAtılıb-düşürsən, oyun açırsan.
Tənha narın nağılıI**Dava qurtaran o il, hələ Yaqub əsgərlikdən qayıtmamış, mən yay tətilinə çıxıb, beşinci sinif şagirdi olduğuma görə məktəbdən sevinə-sevinə evə qayıdanda Nabat xala qapımızın qabağında rastıma çıxdı və çeşmədən gətirdiyi dolu güyümü divara dirəyib çox ciddi bir tərzdə xəbər verdi ki, daha mənim küçələrdə veyillənmək vaxtım qurtarıb. Nabat xala kolxoz zəmilərində taxıl yığılandan sonra yerə tökülən sünbüllərdən danışdı; bağlarda qoz ağaclarının dibində nə qədər odun yatdığını söylədi, üstəlik, bizim küçə qapısının böyründəki yekə qarışqa yuvasını və yuvanın ağzından, qara zolaq kimi, divar boyunca düzülüb gedən qarışqa axınını göstərib, mənə nağıla oxşayan bir şey də danışdı: guya orda – divarın dibindəki o dar deşikdə hər qarışqanın düz on illik qış ruzusu vardı... Nabat xala dedi ki, əgər mən ağıllı uşaq olsam, bu yay zəmilərdən bir çuval taxıl yığa bilərəm, xeyli odun gətirərəm, ərikdən, alçadan rastıma nə çıxsa, üç-üç, beş-beş gətirib dama ataram və qışda ciblərimə doldurub məktəbdə ləzzətlə yeyərəm. Sonra o mənə sünbül yığmağın təhrini öyrətdi, hətta odunun hansı bağlarda daha çox olduğunu da dedi; məktəbdə dörd saatlıq dərsdən və uzun-uzadı “tətil iclası”ndan sonra mən özümü həyətimizdəki fındıq kollarının sıx yerinə verməyə nə qədər tələssəm də, axıracan dözüb, onun dediklərinə qulaq asdım.
ÜmidQorxmuram, düşmənim qoy min-min olsun.Neyləyər mənə?
Şair - VətənArada-bərədə görürsən tez-tez,Deyirlər: "Nə çoxdur şairlərimiz,
Miz arxasındaGündüzlər gəzirəm bizim şəhəri,Axşamlar qonuram öz budağıma.
RiyakarMənim övladıma ana dilindəDərs deyən "ağıllı" müəllimə bax.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.