Sovet dövrü
İştirak edirlərGövhər – həkim, 42 yaşında*
Birinci pərdəGövhərin evi. Sadə, təmiz bir otaq. Fərəh və sevinc ifadə eləyən bir musiqi. Fəridə bu musiqinin ahənginə uyğun bir xoşbəxtlik içində gəlib zəng eləyir. İşıq, eyni zamanda, telefon xəttinin o biri ucunda, stol arxasında oturmuş Ədalətin üzərinə düşür.*Ədalət** (*dəstəyi götürərək*)
İkinci pərdəMüasir ruhda və çox zəngin bir qonaq otağı.*Fəridə oturub gündəlik yazır.*
Hər ürəkdə sevgi varSəlimin gözü saata sataşan kimi dik yerindən qalxdı, açıq pəncərədən əyilib küçəyə baxdı. Bənövşəni görməyib həyəcanla otaqda gəzinməyə başladı. Saat on ikidə gedib, indi saat üçdür. Hardadır, niyə gəlmədi? Gedəndə dedi ki, yarım saata gəlirəm. Bəs nə oldu. Üç saatdan artıqdır, bəlkə bir bədbəxtlik üz verib, bəlkə maşın altında qalıb? Onun gözləri qarşısında elə dəhşətli mənzərə canlandı ki, düşüncəsini qırdı, tələsik geyinməyə başladı. O qədər tələsirdi ki, nə geyindiyini, necə geyindiyini bilmirdi. Qapıdan çıxanda gördüm ki, başı açıqdır. Qayıdıb şapkasını götürdü. Paltosunu pillələrdən düşə-düşə geydi. Küçəyə çıxanda birdən dayandı. Hansı tərəfə getsin, sağamı, solamı burulsun. Ümumiyyətlə hara gedəcəyini, Bənövşəni harda axtaracağını bilmirdi. Əvvəlcə tindəki mağazaya getdi. Mağaza adamla dolu idi. Səlim ha göz gəzdirdisə, Bənövşəni o adamların arasında görmədi. Mağazadan çıxıb yaxındakı çörək dükanına girdi. Hərçənd Bənövşə çörək almağa getməmişdi, şəkər alıb yarım saata qayıdacaqdı, ancaq bəlkə təzə çörək almaq istəyir, – deyə yaxındakı çörək dükanına girdi. Çörək dükanında adam az idi və Bənövşə də burada yox idi. Odur ki, Səlim yubanmayıb küçəyə çıxdı. Dayanıb, düşünməyə başladı. Elə bu vaxt ətrafına çoxlu adam toplanmış bir təcili yardım maşını onun nəzərini cəlb elədi. Səlimin ürəyi titrədi, qıçları əsdi, əvvəlcə ha çalışdısa, yerindən tərpənə bilmədi. Sonra bir təhər özünü ələ alıb, sürətlə dəstəyə yaxınlaşdı. Elə bu vaxt təcili yardım maşını yola düşüb getdi. Səlim titrək səslə ətrafdakı adamlardan soruşdu:– Nə olmuşdu, kim idi?
OlubBizim bu gözəllər ata-babadanİpək xasiyyətli, həyalı olub.
GörürükHər nə var görürük:Suyu, odu,
Təbrizim mənimI**Başı Səhənd çalmalı,
Yağış yağar, yer doymaz...Sən narın yağış kimiElə hopmusan qəlbimə
Məhəbbətlə qayıt gəlSən gedəli neçə vaxtdır,Saysam əgər
Nə yaxşı ki, bahar var...Bağda sarı yarpaqlarıHarayasa daşıyır bir qoca
GəraylıYaxşı deyib aşıq Cuma:“Dost bir olar, ya da iki”,
Dağ cığırı haqqında şeirBir cığıram dağlarda!..Yollarımda al günəş,
Qəhrəman ağacAğaclar oyanmamış,Əriməmiş dağda qar;
Göldə qayıq izi varGöldə qayıq izi var:Göldən insan keçmişdir!
Ayrılıq əlindən sözlüyəm yenəAyrılıq əlindən sözlüyəm yenə,Könlüm haray eylər, ay ellər, ellər.
Sinəmdə min sözlü bir kamanım varSinəmdə min sözlü bir kamanım var,Əl vursan danışar ay şirin-şirin.
Ömrün payız dayanacağıÖmrün payızınaqədəm qoyuram mən.
Həyatdan istəyimBircə içimlik su, bir ovuc torpaq,Bir çinar kölgəsi bəs edər mənə.
Yuxuda ağlatdılarNazim getdi yatmağa,bal yuxuya batmağa,
Sən niyə doğulmusan?Dedim? – Başım ağrayır,Dedi: – Əlacı məndə,
Mehdi Hüseyn küçəsiBir küçə var –Dünyanı
SəninGecə-gündüz ürəyim yurdu anarkən vurdu,Gecə-gündüz qopuzumdan duyulan dərd ulusum!
BilsəmVarlıqda yox olmuşdu mənim qayğılı dərdim,Gözlərdə könül məşəlini yandıra bilsəm.
Səndən küsmüşəmDağ mavi qartaldı, duman qanadı,Laləni köksümə sıxdım, qanadı.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.