Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Nə yaman dərdliyəm, Allah,Zülümlər baş alıb gedir.
Payız çağındaPayız çağında hər səhər soyuq-soyuq külək əsər.Ağaclara, budaqlara dəyəndə yarpağın tökər,
İnsanam mənMəni nə bənövşəyə,Nə lələyə oxşadın.
TövbəTövbə... ey mollanümalər, sizə ağ olmağıma,Çox təəssüf edirəm sizdən uzaq olmağıma.
Alman əsirGedir MingəçevirəGöyçaydan keçib
Vaxt olar...Hər yanda al-əlvanÇiçək açılır,
Saqi, yuyub apar yuxunu didədən bir anSaqi, yuyub apar yuxunu didədən bir an,Gün tək şərabə cilvə verib parlat hər zaman,
Gecənin səsiTitrədir çırağı yelin nəfəsi,Ucalır bağlardan gecənin səsi.
Ey gül, sənə yoxdur bu nəzakətdə qərinəEy gül, sənə yoxdur bu nəzakətdə qərinə,Kuyin çəməni tənə vurar xüldi-bərinə.
"Pravda Vostoko"yaYadındamı, on il əvvəl doğulduğun zamanlar,O zamanlar sənin səsin böylə şaqraq deyildi.
GəlinSən ki, bu qaydada belə gözəlsən,Yoxdu gözəllikdə sənə tay, gəlin!
Barını yediyin ağacı kəssənBarını yediyin ağacı kəssən,Özün barlı ağac ola bilməzsən!..
Yad ağı gəzərSəyyad olan seyrə çıxar səhraya,Ya tərlan axtarar, ya dağı gəzər.
VarƏzəl başdan bu dünyanın,Xalq eyləyən ətası var.
Xəzər köksümdədirXəzər köksümdədir,fırtınası, tufanıyla.
Oy oda məniMən qürbətin qucağında yatıram,Bir kimsənəm yoxdu, oyada məni.
Qəzəl: Nə ləbdir vəh nə ağızdır bu yarəb vəh nə sözdür buNə ləbdir vəh nə ağızdır bu yarəb vəh nə sözdür buİraq olsun yaman gözdən nə mijgandır nə gözdür bu
Ədəbiyyat (20-ci nömrədə "Cinani"yə cavab)Çox eybculuq etmə, məndən senə vəsiyyət,Sanma ki millətində bilmərrə yoxdu qeyrət.
Qəzəl 3864Qəlbimi şad edən aləmdə bu sözlərdi mənim,Sədəfəm, köksüm içi incidi, gövhərdi mənim.
Qəsidə 13Bağları sübh yeli, gör, nə müəttar eləyib,Xoş hava torpağı da müşkə bərabər eləyib.
Qəzəl 138Nə bilirdim ki, edər bunca o məhparə sitəm,Edər üftadələrindən bu qədər lütfünü kəm.
Cami-Cəm, fəsil 3Tərslik etmirsənsə, Əvhədi, dayanLazım olmayanı istəmə ondan.
Erenler bu dünyâya kılmaz nazarErenler bu dünyâya kılmaz nazarBunda aklı var gişi kılmaz karâr
Ənisül-arifin, 12خارپشتی بد میان کوهسارخویشتن را کرده پنهان زیر خار
Qəzəl 22مرا در آتش غم، عشقت آن زمان انداختکه عشق روی تو آشوب در جهان انداخت
GəlsinKim cənnətə örnək dilər, İstanbula gəlsin,Kim aləmi görmək dilər, İstanbula gəlsin!
Bağdadlının vəqəsiBir kişi şəkvə qıldı Məmunə –Key çatan hökmi rübi-məskunə,
Rübai 131ای عالم علم جاودان از درگاهدربان ملک مرا براند از درگاه
Rübai 24هر کو ز ملوک عصر بیگانه نشستدر آتش اندوه چو پروانه نشست
Hüriyyəti-nisvanKeçməz işə bu əsrdə hürriyyəti-nisvan,Qan bir kərə, söz müxtəsər: arvad deyil insan!