Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Mənim gündəliyim şeirlərimdir,Mənim şeirlərim bugünkü həyat,
Sevinc yaşlarıBudaqlardaşeh parlayır
Ölmək! O geniş körpüdən hər kəs keçəcəkdirÖlmək! O geniş körpüdən hər kəs keçəcəkdir,Bir badə ki, ondan bütün aləm içəcəkdir!
Heç kim məni başa düşməzHeç kim məni başa düşməz,Bəlkə aydınlığımdandır.
Gənclik arzusuGözəllər dəstə-dəstə,Gözəllər qatar-qatar...
Bica yerə etmir qaşına səcdə hər əhbabBica yerə etmir qaşına səcdə hər əhbab,Çünki sayılar qiblə hər an guşeyi-mehrab.
Yağmasan da guruldaI**Axma irmaq, mən də sənə yoldaşam,
Tuba boylum, qamətindi sərvü ərərdən gözəlTuba boylum, qamətindi sərvü-ərərdən gözəl,Gül üzün yanında zülfün sünbüli-tərdən gözəl,
– Yaman yağış yağır! – Söylədi çoban– Yaman yağış yağır! – Söylədi çoban –Çıxara bilmədim malı örüşə!..
Təbrizin baharıGurşad təzə dayanmışdır... hava durulur,Bulud keçir, göyün üzü görünür təmiz.
Qəzəl 1760Dostluğu namədə kim bilsə, o, biganə olar,Şama dostluq eləyən sidqilə pərvanə olar.
Rübai 93Xaqani, həyatın əsasıdır qəm,Xeyr ilə, şər ilə doludur aləm,
Qitə 30Mən hər nəyə könül verib oldum əsir ona,Çün eşqimin hərarətini gördü ruzigar.
Qəsidə 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Bahalı kara gözüm şol sâkınaBahalı kara gözüm şol sâkınaBahmağa sâ'idlerine sakına
Qəzəl 258مرا گر اندرون پر نار باشدز عشق آن بت دلدار باشد
Qəsidə 8آ، الف اوّل امیر و اعلم و اعلا علی استافتخار اولیاء الله مولانا علی است
Sazı səksəndə ögrənən idbarSazı səksəndə ögrənən idbar,Bir də anı qiyamət olsa çalar.
Umulmaz zəfərYoxdu ərdəmli oğullarda o gün hey sanki,Güllələrdən gərilən duyğuları key sanki,
Qitə 122شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Rübai 89یاد تو چو جان در دل من بنشیندکو آنکه ز عالم غم تو بگزیند
Nə faidəOlma vəfalı, əhdü vəfadən nə faidə?Ol biəda, vəfavü ədadən nə faidə?
AğladıUrmiya gölünə qan çilədilər,Ördəyim ağladı, qazım ağladı.
Rübailər, 95Hicrinlə yetər, səbrimi, ey gül, qırma!Zulmünlə yetər, əhdini gəl sındırma!
Leyli və Məcnun, fəsil 23Sülhün qoqusunu duyunca MəcnunKinlə qəzəbləndi ürəyi onun.
Rübai 5بر خاک نظر کرد که زر میسازمبر آب گره زد که گهر میسازم
Qəzəl 51دلم شکست بدان زلفهای پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد
Bir dəstə gülİranlı deyir ki, ədl ilə dad olsun,Osmanlı deyir ki, millət azad olsun,
Ləali-mənzumə, fəsil 16برادر بیتو در چشمم جهان تنگست مینالمفلک را بیسبب با من سر جنگست مینالم
Ölüm qorxur qələmdənQələm mənim yol yoldaşım,Qələm mənim oxum, nizəm.