Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند
Qəzəl 345ای کون و مکان از تو، اندر چه مکانی خود؟مثل تو نمییابم، آخر به چه مانی خود؟
Bir dem tebessüm it sanemâ tâ ki gül güleBir dem tebessüm it sanemâ tâ ki gül güleNevbet degürmeyem yine zâr ile bülbüle
Pərakəndə şeir 394چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟
Qəzəl 362گر آن کاری که من دانم بر آیدبهل تا در وفا جانم برآید
La'lünün rengini kandan didiler gerçek miLa'lünün rengini kandan didiler gerçek miYalanı söyleme kandan didiler gerçek mi
Qəzəl 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را
Qəsidə 31چو بد کنی و ندانی که : نیک نیست که کردیمعاف باش و گر عاقلی معاف نگردی
İy vay bini bu derde devâm olmayısarsaİy vay bini bu derde devâm olmayısarsaBin vay bini bu derde devâm olmayısarsa
Pərakəndə şeir 408گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد
Rübai 156در زیر دو ابروی کژت پیوستهبا چشم تو آن سه خال در یک رسته
İçelüm bir tolu ayah ki sırrumuz ayân olsunİçelüm bir tolu ayah ki sırrumuz ayân olsunNe sermâye gerek bize ko sûdumuz ziyân olsun
Pərakəndə şeir 411هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید
İsfahan ləhcəsində şeir 1او ژیروِ راذه ای مَ تا رواز بوی تو واذ صبح تارو
Nesîm-i subh-dem tîz gel yâra bizden selâm aparNesîm-i subh-dem tîz gel yâra bizden selâm aparYüreği tolu kan itdüm elünden gelse câm apar
Pərakəndə şeir 413تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید
İsfahan ləhcəsində şeir 5سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟سنان خورم به ازین نان، زَنان از اینان به
Şehâ lütfün müdâm olsun hemîşeŞehâ lütfün müdâm olsun hemîşeFirâkun sengine döymez bu şîşe
Qəzəl 412نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران رابه مشت خار ما سرگرم کن آتش عذاران را
Məntiqül-üşşaq, fəsil 25به قدر حسن خوبان دلفروزندچو خوبی بیش باشد، بیش سوزند
Tolu virür ayağı bize sâkını görünüzTolu virür ayağı bize sâkını görünüzElüne al u koma dir yasakını görünüz
Qəzəl 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را
Məntiqül-üşşaq, fəsil 42اگر صد چون تومیرد غم ندارمکه سر گردان و عاشق کم ندارم
Yine işbu susamış cân bir denize teşnedürYine işbu susamış cân bir denize teşnedürŞol denize teşnedür ki size bize teşnedür
Qəzəl 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را
Məntiqül-üşşaq, fəsil 44نخواهی گشت با وصلم هم آوازکناری گیر و با هجران همی ساز
Hayâl almış bilün ağzun gümândurHayâl almış bilün ağzun gümândurLebünden kan kohuları demândur
Pərakəndə şeir 430مردم ز حد خویش برون پا نهادهاندراه هزار تفرقه بر خود گشادهاند
Məntiqül-üşşaq, fəsil 49سبک خیز، ای نسیم نوبهاریچو دیدی حال من، پنهان چه داری؟
Didüm ki aceb leblerüni kim sorar iy dostDidüm ki aceb leblerüni kim sorar iy dostAydur bu hayâli kovanı kim sorar iy dost