Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ömrüm səfalətlərin dərin çuxurlarındaÖlgün vərəqlər kimi sürünən bir zamanda,
ÜzüldüGecə-gündüz intizarın çəkməkdən,Yolun gözləməkdən canım üzüldü!
Heykəl qarşısındaZəmanə şahları endirib taxtdan,Şeri qartal tək qaldırıb göyə.
XəcalətToy da mənimkidir, yas da mənimki,Ölən də mənimdir, qalan da mənim.
Yollara baxacaqYollar uzaq,Dəryalar dərin.
Neçədi - OlduQeysər**Fərşi-züumurun neçə nizamı,
Həkim dostum, elə demə…Qan təzyiqim qalxır hər gün,Qan təzyiqim…
Seyrinə gəl TəbrizinSeyrinə gəl Təbrizinİnqilab yurdudur o,
Yazmam!Firidunbəy Köçərli cənablarına*“Yazmısan tazə nə şeylər? – deyə sordun məndən,
AktyorDünən rəfiqlərdən biri mənə dedi ki, bizim müsəlman ziyalılarının, ələlxüsusartistlərinin ayrılmaz və unudulmaz bir yoldaşı varsa, o da həsəddir.
Sevincim, kədərimSevincim dünyaya sığmayır bəzən,Sanki sevincimə qərq olur aləm.
Baxışın üzümdədirElzaya*Baxışın üzümdədir
Məni bağışlayın...Dolduqca insan yaşa,Keçdikcə illər, aylar,
Saraldı Günəşin üzu bu səhərSaraldı Günəşin üzu bu səhər,Məhtabım boyuyla sərvi xar edər.
Son gecəAy işığı öpür suları... Sular,Soyuq bir gülüşlə uzaqlaşırlar.
Sevdayi-saçın, keçsə yüz il, sərdən üzülməzSevdayi-saçın, keçsə yüz il, sərdən üzülməz,Can riştəsi geysuyi-sitəmkərdən üzülməz,
Mənmi?Sormayın kimlərdənəm, haralıyam, a dostlar,Könüldən fırtınalı, boralıyam, a dostlar,
Bu axşamBu axşam üzü qırçın-qırçın,Qumaş kimidir Xəzər.
Mən odlu bir qılıncamİgid oğlan, min ata,Döyüşə apar məni.
Bəd övladı əzəl başdan tanıramBəd övladı əzəl başdan tanıram,Çör-çöp yığar, yad ocağın yandırar.
GetdiNecə qəhrəmanlar gəldi dünyaya,Köç vaxtı yetişdi, tez oldu getdi.
Pərakəndə şeir 155ما را بهشت نقد، تماشای دلبرستعمر دوباره سایه بالای دلبرست
Rübai 211Hanı ürəyimin dərmanı zəhər?Hanı həyatıma son qoyan xəncər?
Qəzəl 218Uçub könlüm quşu meyl etdi bir sərvi-xuramanəKi, şölə meyl elər yüksəklərə, bax nari-suzanə.
Cami-Cəm, fəsil 3Tərslik etmirsənsə, Əvhədi, dayanLazım olmayanı istəmə ondan.
Vardı sanemâ gönlüm gözlerüne derd umaVardı sanemâ gönlüm gözlerüne derd umaDermân yine hem oldur gönüldeki derdüme
Şərəfnamə, fəsil 40Saqi, ver ərinmiş o saf qızıldan,Qırmızı kükürdü odur doğuran.
Ənisül-arifin, 25آن همایون طایر فرخنده فالروح انسانی،انیس ذوالجلال
Qəzəl 111عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبندتنگ چشمان گدا ملک سلیمان طلبند
Bəd səsli müəzzinBir müəzzin fəzayi-səhradəUca sövt ilə gəldi fəryadə.