Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آب آن عارض خرم برخاستتاب آن طره پر خم برخاست
Dilbəra! Atəşi-eşqin ilə suzanəm mənDilbəra! Atəşi-eşqin ilə suzanəm mən,Yanıram, rəhm elə, qoyma bu oda yanəm mən.
Kəs, bilməzSevginin qədrini bu əsrdə hər kəs bilməz,Doğru aşiq özünə dərdi, qəmi bəs bilməz.
Qəzəl 184کو همّت مردانهای تا از تمنا رم کنمچون کار این عالم شود تسخیر آن عالم کنم
Atəşkədə, fəsil 39شد چو از زندان فرعونی ملولیوسف مه پیکر آل رسول
Müfrəd 19مردم تبریز همچو آب لطیفندشخص به جز از شکل خود در آب نبیند
Qəlbin sıxılsa əgər...Düşsən uzaq elə sən,Qəlbin sıxılsa əgər –
Xəbər ver o gözəldənDeyərdi, danışardı,arzuyla yaşayardı.
Vəh-vəh! Necə xəstədili-fərsudəVəh-vəh! Necə xəstədili-fərsudə,Ömrüm tələf, ovqatım ola bihudə.
Pərakəndə şeir 292رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد
Qitə 125Xaqani, dövlətin ağacındakı,Şaxədən bar dərib yeməyə dəyməz.
Qəzəl 640دشمن دون گر نگفتی حال منخود به گفتی چشم مالامال من
Rübai 105Ya Rəb, and verirəm Peyğəmbərə mən,Rəsulun məzarı xatirinə sən
Yaşumı kan ciğer kanını âb ider gözümYaşumı kan ciğer kanını âb ider gözümYârun hayâlini bana çün hâb ider gözüm
Xosrov və Şirin, fəsil 106Üçüncü söylədi: fərz et bir çobanBaxdığı sürüyə qurd vura ziyan.
Qəzəl 123در دیده صاحب نظران کشف عیانست :کان ماه دل افروز پس پرده نهانست
Qəsidə 3فتوت خلق و احسان است که هست آن احسن الحسنیفتوت راه مردان است چه در صورت چه در معنی
Qitə 105بر گرد مه ز عنبر ما هم زده سماطینچندین هزار خوبی پنهان بزیر زلفین
Ənvərinin şairliyiNəqldir, Ənvəri əvaili-halOldu əhli-nücum, o çərxi-kəmal.
Ömrə bədəlİlk sevginin ilk duyğusu ən dadlı əməldir,İlk sevginin ilk duyğusu bir ömrə bələdlir.
Qəzəl 12دل سپر بفگند چون درد ترا درمان نداشتعقل پی گم کرد چون گوی ترا میدان نداشت
Bənzərəm bülbülə gülzari-Vətəndə, gülə sənBənzərəm bülbülə gülzari-Vətəndə, gülə sən,Mən əgər ağlasam eşqində, gərək sən güləsən!
Süleyman neyləsin?!Olmasın hicrində bu könlüm, pərişan, neyləsinEtməsin öz canını canana qurban, neyləsin.
Qəzəl 194آن شب کز آتشِ می گردد چراغ روشنپروانه میکشان را گوید چراغ روشن
Ləali-mənzumə, fəsil 41ایداده وجود را صفای دگریظاهر ز تو نور کبریای دگری
Rübai 19عشق تو که سرمایه این درویش استزاندازه هر هوسپرستی بیش است
Sənin yerin görünürSəməd Vurğuna*İllər üstə il gəlir;
Dünya yaşamaq yeriymişÇəməndə təzə gül bitib,bu yer köhnə bağ yeriymiş.
Qıldı səri-zülfün yenə divanə məniQıldı səri-zülfün yenə divanə məni,Ğərq etdi yenə nafə təki qanə məni,
Pərakəndə şeir 307ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آیدمرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید