Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر صبح بین از قرص خور بر چرخ زیور سوختهز آهوی ماده است ای عجب بزغاله نر سوخته
Gözəlim, gül yanağın qırmızıdır məxmərdənGözəlim, gül yanağın qırmızıdır məxmərdən,Dodağın ləldən artıqdı, sinən mərmərdən!
İki anaHəyatımın mənasıdır qəlbimdəki iki anam,Mən onların nəfəsilə nəfəs alıb yaşayıram.
Qəzəl 168توبه کردم که دگر توبه ز صهبا نکنمدرِ غمهای جهان را به عبث وا نکنم
Digər şeir 35هان ای معلم تا کی باکراهمحبوس تا شام در مکتب آن ماه
Rübai 17ای زلف به تاب دوست تاب تو که راستوی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست
Yanır dənizdə bir fanarYanır dənizdə bir fanar,Keçir xəzan, gəlir bahar –
Gəl, “mənim yaşıdım”Sevməyən kəslərin ürəyi darmış,*min il də köhnəlməz bu duyğu, bu hiss.*
Hər dəm qəmi-eşqin məni ğəmgin qıladurHər dəm qəmi-eşqin məni ğəmgin qıladur,Xunabeyi-dil çöhrəmi rəngin qıladur,
Pərakəndə şeir 266مصفا چون شود دل در غبار تن نمیگنجدکه چون شد صیقلی آیینه در گلخن نمیگنجد
Qitə 105Zaman başa vuranda Sənainin dövrünü,Asimandan mənim tək bir söz yayan doğuldu.
Qəzəl 629ای میر ترکان عجم، ترک وفاداری مکنجان عزیز من تویی، برجان من خواری مکن
Rübai 93Xoşdur sənlə edəm bir seyri-çəmən,Dola göz yaşımla ətəyim həmən.
Nigâr ışkı durur kuvveti benüm demimünNigâr ışkı durur kuvveti benüm demimünMahabbetiyile oldı safâsı bâtınımun
İqbalnamə, fəsil 44Müğənni bir şirin nəğmə söylə sən,Bu ki, ilk ricamız deyildir səndən!
Qəzəl 117آن ماه شب افروز، که در پرده نهانستدر پرده نهانست، ولی پرده درانست
Qəzəl 274عاشقانت گرچه بسیارند، ما زانها یکیعارف روی تو کم یابند، کم چون ما یکی
Qitə 80رهی سوار و جوان و توانگر از ره دوربخدمت آمد نیکو سگال و نیک اندیش
Hammalın vəqəsiBir səbət şişə bir nəfər həmmalAparırdı dalında malamal.
YandıraramYurduma xor baxanı yandıraram,Yaxaram, bağrını odlandıraram!
Qəsidə 80ای رخ تو رنگ نوبهار گرفتهبر رخ نیکویی قرار گرفته
Yüz dəfə cəfa gəlsə bizə sevgilimizdənQəzəl xalq şairi Səməd Vurğuna həsr olunmuşdur*Yüz dəfə cəfa gəlsə bizə sevgilimizdən,
Atamın mahnısıUşaqlıq xatirələri*Gün batsa da nə eybi var, əziz balam, körüyü bas,
Qəzəl 169دل دادهایم و تحفه دردی گرفتهایمخون خوردهایم و چهره زردی گرفتهایم
Ləali-mənzumə, fəsil 35ایزد که بجود خودستائی کردهوز گنج نهان پرده گشائی کرده
Qəzəl 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Dedilər Kür quruyurDedilər quruyur mənim Kür çayım,Yerimdə quruyub qaldım, a dostlar.
“Ziyafət”dən qayıdan qızGecə keçib gecədən,keçən yoxdu küçədən.
Ey sərvi-qədin naz ilə pərvərdə nihalEy sərvi-qədin naz ilə pərvərdə nihal,Xali-siyəhin nafəvü ol çeşmi-qəzal;
Qəzəl 277اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم مادر زمین شور دایم دانه می ریزیم ما