Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Qəzəl 290Aşiqəm, bir sənəmi-laləüzarım vardır,Bir də sevdalı başım, qəlbi-figarım vardır.
Her gice tana değin yüzün içün ay begümHer gice tana değin yüzün içün ay begümTana kalıp sayaram yılduzları ay begüm
Qəzəl 224جام در پای صراحی سر نهادگریه ای میکرد از بهر رشاد
Ay ilə gün sücud edər surəti-canfəzayinəAy ilə gün sücud edər surəti-canfəzayinə,Ay ilə gün nədir kim, ol düşməyə xaki-payinə.
Rübai 62نیمی ز تنم کمان شد و نیمی تیرنیمی ز دلم جوان شد و نیمی پیر
Eşidib ölməgüvi şəhrdən öldüm, getdimEşidib ölməgüvi şəhrdən öldüm, getdim,Eylə, ey mah, məni tərki-səfərdən ehya.
Yaralı qurdAlparslan Türkeşə*Bilə bilməm, nə gətirdi məni heyvanxanaya,
Müləmmə 5یا سید المکرمات بابک خیرالمآبکفی مغیث الوری کفک فی کل باب
Gözəlim, sən görən ol aşiqi-nalan deyiləmGözəlim, sən görən ol aşiqi-nalan deyiləm,O xumar gözlərə bundan sora heyran deyiləm.
Türki qəzəl 2Aşiqin göz yaşına rəhm eyləməz ol afitab,Yığlımaq ilə aparmaz od əlindən can kəbab.
Qitə 235در چنین علت ای طبیب مرامسهلی تازه ساختی هر دم
Rübai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Qəzəl 293Mənim cahanda ki, bir yari-gülüzarım yox,Işim ki, yox, burada qalmağa qərarım yox.
İlahı ilahı ilahı ilahıİlahı ilahı ilahı ilahıİlahı ilahı ilahı ilahı
Qəzəl 225دریغ باشد ازین چار سوی کون و فسادبرون رویم، نبرده متاع خود بمراد
Bağrımnı dəlür navəki-hicrani-filaniBağrımnı dəlür navəki-hicrani-filani,Qanımnı tökər sehr ilə çeşmani-filani.
Rübai 67نیمی ز دلم کبک شد و نیمی بازنیمی ز تنم به ناز و نیمی به گداز
Bir yaxşı üçün yaman sevərlərBir yaxşı üçün yaman sevərlər,Gül xatirinə tikan sevərlər.
Qış getdi, bahar gəldiRüzgarlar üfüqlərlə qovuşdu,Bir dadlı bahar türküsü qoşdu.
Müləmmə 6لقیت فخرا یا امام ذوی الادبو بذالک العلیا قد افتخر اللقب
Mən həmişə yarımın zülfün pərişan istərəmMən həmişə yarımın zülfün pərişan istərəm,Ağ üzündə qara xalın, çünki pünhan istərəm.
Pərakəndə şeir 4سرگرانی مانع است از آمدن تیر تراانتظار تیر خواهد کشت نخجیر ترا
Qitə 256با دلم چشم از نهان میگفت کز مرگ عمادتا کی آب چشم پالائی که بردی آب چشم
Rübai 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Qəzəl 299Aləmin az-çoxunu atmışıq, olmaz qəmimiz,Yemərik qəm, ola gər artığımız, ya kəmimiz.
Ne kim nâzından aydursa dilümüz nâzenîn söylerNe kim nâzından aydursa dilümüz nâzenîn söylerGözüm ile dilüm lütfün hemân görür hemîn söyler
Qəzəl 227ما همه شیداییان بودیم و مستان وداد«زاد فی الطنبور نغما» حسن او چون جلوه داد
Başını top eyləgil, gir vəhdətin meydanınaBaşını top eyləgil, gir vəhdətin meydanına,Ey könül, müştaq isən gər zülfünün çövkanına.
Rübai 72ای گشته به بیداد و بدی کردن فاشخواهم که کنم به وصل هجران تولاش