Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Qəzəl 310Mən uşaq tək ağlamaqdan başqa aləm bilmirəm,Dərdimi bir kimsə bilməz, mən özüm həm bilmirəm.
İnâyetüni İlâhî kulundan ayırmaİnâyetüni İlâhî kulundan ayırmaİki cihânda dahi bini hîç kayırma
Qəzəl 232نگین سلیمان بدیوان که داد؟سریر سلاطین بدربان که داد؟
Bənövşə zülfünü salmış gül üzrə ənbərin sayəBənövşə zülfünü salmış gül üzrə ənbərin sayə,Könül heyranü zar oldu bu reyhani-səmənsayə.
Rübai 149ای آنکه خجستگی تو دادی به همایبا من به وفا و مهربانی به هم آی
Ey xoş ol günlər ki, bəzmimdə nigarım var idiEy xoş ol günlər ki, bəzmimdə nigarım var idi,Zövqi-didarilə könlümdə qərarım var idi,
Bakı – İstanbulBir dostum söylədi ki, keçib getdi çənlərin,Keçərkən Dolmabağça, Topqapı sarayından.
Müləmmə 41بنانک مستعد بالنوالو شأنک غالب فی کل حال
Xaki-payinə o mahın dün səhərdən düşmüşəmXaki-payinə o mahın dün səhərdən düşmüşəm,Zərrə mehr etməz mənə, guya nəzərdən düşmüşəm.
Pərakəndə şeir 9بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمامصحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را
Qitə 320Dedin ki, heç kəsə baş əymə əsla,Çünki, mərd doğuldun bu dünyada sən,
Rübai 61گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
Qəzəl 315Qəm qılıncın eləyib cismimi sədparə mənim,Güli-sədbərgi-bahari-qəmi-eşq oldu tənim.
Nigâr cân u dil aparduğına dil hoş imişNigâr cân u dil aparduğına dil hoş imişTevâzu' ehliyimiş saçı kaddi serkeş imiş
Qəzəl 236دلم از جور تو بسیار شکایت داردوقت آن شد که شکایت بحکایت آرد
Can eşqə düşdü, ey könül, yarəb, nədir tədbirimizCan eşqə düşdü, ey könül, yarəb, nədir tədbirimiz?Can neyləsin, biçarə, çün həqdən budur təqdirimiz.
Rübai 150ای ترک ستمکاره و بیدادگریتو داد رها کنی بیداد گری
Aləmdə səsim var mənimƏmərəm ləblərini ta nəfəsim var mənim,Tutiyəm şəkkərə, ey gül, həvəsim var mənim.
Yallı yarandıUlusum əl-ələ verdiyi gündən,Yallı yarandı.
Müləmmə 42قد قدم العید عائدا بجلالفاسق لنا قهوة بایمن فال
Xatirim zülfün xəyalilə pərişan eylədimXatirim zülfün xəyalilə pərişan eylədim,Öz əlimlə könlümün mülkünü viran eylədim.
Qəsidə 12صبح ظفر ز مطلع دولت شد آشکارطی شد بساط ظلمت ازین نیلگون حصار
Qitə 341خاقانیا! مسیح دما! زین خراس دهرنانت جوین چراست سخنهات گندمی
Rübai 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Qəzəl 317Özümə söz verdim ki, daha faydasız bir iş görməyim,Cəfakar gözəllərə sarı getməyim.
Bilmezem hâlümi hâlin bilene sor hâlümiBilmezem hâlümi hâlin bilene sor hâlümiÇün münasîb bulmazam efâlüme akvâlümi
Qəzəl 237ز ذوق عالم عرفان کجا خبر داردکسی که همت دون،فکرمختصردارد؟
Dil bəri eylə, ey könül, keç qamudan ki, qamudanDil bəri eylə, ey könül, keç qamudan ki, qamudanEyləməyincə dil bəri, bulmadı kimsə dilbəri.
Qəsidə 12اگرچه من نکنم عاشقی به طبع طلبکند طلب دل من عاشقی ز مهر . . . ب