Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Pərdə çək eybinə zülmət kimi, xəqin daim,Gər dilərsən ki, nəsib ola sənə abi-həyat.
Elm kəsbilə rütbeyi-rif’ətSətirüstü mətnElm kəsbilə rütbeyi-rif’ət
Sevərəm ol nigari-simbəriSevərəm ol nigari-simbəriKi, cəfapişəvü sitəmgərdir.
Min ikən qədrü qiymətin bir olurMin ikən qədrü qiymətin bir olur,Müztərib olsa qəlbin, ey arif!
Gətir, saqi, qədəh, bil kim, təəllül fövti-fürsətdirGətir, saqi, qədəh, bil kim, təəllül fövti-fürsətdir,Bu firsət var ikən fövt etmə kim, fürsət qənimətdir.
Gətir, saqi, qədəh kim, bağü səhra laləzar olduGətir, saqi, qədəh kim, bağü səhra laləzar oldu,Əcəb fəsli-xücəstə, mövsimi-xoşruzigar oldu.
Dün sayə saldı başimə bir sərvi-sərbüləndDün sayə saldı başimə bir sərvi-sərbüləndKim, qəddi dilrüba idi, rəftarı dilpəsənd.
Ey hərir içrə tənin, mütləq bülur içrə gülabEy hərir içrə tənin, mütləq bülur içrə gülab,Köksün abi-rövşən, ol ab üzrə dügməndir hübab.
Mərsiyeyi-Həzrəti İmam Hüseyn əleyhissəlamMahi-Məhərrəm oldu, şəfəqdən çıxub hilal,Qılmış əza, tutub qədi-xəm qərqi-əşki-al.
RübailərEy nəş'əti-hüsni-eşqə tə'sir qılan!Eşqifə binayi-kövni tə'mir qılan!
Bu, həzrəti-izzətdən həmd ilə istimdadi-mətalibdir və asari-şükr ilə istid'ayi-sətri-laibdirƏlhəmdü livahibil-məkarim,Vəş-şükrü lisahibil-mərahim.
Bu, şəbi-me'rac bəyanidir və tülui-afitabi-asimanidirÇün feyzi-vücudin ilə, ey pak,Rəşki-fələk oldu ərseyi-xak,
Bu, Məcnunun nəsihət qəbul etmədigidir və atasının dərdi dərmana yetmədigidirMəcnun ki, eşitdi bu xitabı,Verdi bu əda ilə cəvabi:
Bu, Məcnunun atası Leyliyə xastarlığıdır və Leyli atasının Məcnundan bizarlığıdırSaqi, gətir ol şərabi-nabi Kim,yetdi nisabə qəm hesabi.
Bu, Məcnuni-biçarənin Kə'bəyə üz urduğudur və münacatla sevdası artdığıdırOl pir bu xeyr işə qalıb cəhd,Məcnuna mürəttəb etdi bir məhd.
Bu, Növfəlin Məcnuna ümidvarlıq verdigidir və hüsni-müsahibətlə rizasına girdigidirNövfəl dedi: "Ey ədibi-kamil!Feyzi-nəzərimdən olma qafil!
Bu, Məcnunun korluq bəhanəsilə dildar cəmalın gördügüdür və dideyi-ümidin tutiyayi-məqsudə yetirdigidirBir gündəxi ol bəhanəpərdazBir özgə bəhanə qıldı ağaz:
Bu, Leylinin Məcnuna peyğami-cavabıdır və üzrü itabıdırBu tərz ilə kilki oldu cariKim, əvvəli-namə, nami-bari,
Bu, Leylinin İbni Səlamdan sonra macərasıdır və zaviyeyi-möhnətdə vaqe olan bəlasıdırÇün ata evinə döndü Leyli,Əfğana olub həmişə meyli,
Bu, Leylinin Məcnundan xəbərdar olduğudur və mətai-vəslinə nəqdi-canla xiridar olduğudurÇün büdi kim olduğunu Leyli,Rüxsarına axdı əşk seyli,
Bu, Leylinin bahari-ömri xəzana irdigidirSaqi, gözə gəldi nəş'əyi-mey,Bir neçə qədəh yürüt peyapey!
Üçüncü camın keyfiyyətiEy Saqi, əl at badəyə, ol cövhəri-meydən,Bir mey ki, onun arzusunu göylərə yerdən
Setar ilə söhbətBir gün namaz üstündə durub qəlb ilə əlbir,Açmaqda idim sirlərimi Allaha bir-bir.
Altıncı camın keyfiyyətiGəl, Saqi, mənə indisə ver bir iri gövhər,Ver bir iri gövhər ki, odur nəşəyə cövhər.
Mütrüb ilə söhbətBir yerdə idim bir gecə mən, Mütrüb olanda,Bir cənnətə çevrildi mənim məclisim onda.
Canlar verib, sənin kimi cananə yetmişəmCanlar verib, sənin kimi cananə yetmişəm,Rəhm eylə kim, yetincə sənə canə yetmişəm.
Cismimi yandırma, rəhm et yaşimə, ey bağrı daşCismimi yandırma, rəhm et yaşimə, ey bağrı daş!Ehtiyat et, yanmasın nagəh quru odunda yaş.
Faş qıldın qəmim, ey dideyi-xunbar, mənimFaş qıldın qəmim, ey dideyi-xunbar, mənim!Eylədin mərdümə nəm olduğun izhar mənim.
Səgridir cilvəyə ol sərv səməndin yenəməzSəgridir cilvəyə ol sərv səməndin yenəməz,Kim onu görsə fəğan etməyə kəndin yenəməz.
Nə xoşdur əldə gülgun cam, başda eşq sevdasi1Nə xoşdur əldə gülgun cam, başda eşq sevdasi,